Lieve lezer,

Misschien ben je in de afgelopen maanden naar onze Postfabriek gekomen en heb je voor een dichte deur gestaan. Of erger nog: je fietste de straat in om ons te bezoeken en ontdekte dat het hele gebouw was verdwenen. Dat overkwam mij en ik stond machteloos. Onze bijgebouwtjes Instagram en Facebook stonden er nog, maar het mooie grote fabriekspand was zoek, kwijt, onvindbaar, vermist, spoorloos, foetsie! Je vraagt je vast af hoe zo’n geliefd gebouw zomaar kan verdwijnen…

De Postfabriek

Als je een nieuwe bezoeker bent of ons nog niet zo lang volgt, vind je het vast een sterk verhaal. In dat geval zal ik je even bijpraten. De Postfabriek is een website waar we onze liefde voor post delen, maar voelt groter dan dat. Het begon ongeveer 18 jaar geleden toen Ruchama, Kim en ik elkaar leerden kennen via een kleinschalige post-community op het internet. Er ontstonden briefwisselingen en hechte briefvriendschappen. Vanuit onze gezamenlijke postliefde groeide een idee dat begon als een klein parapluutje waar we nét met zijn drietjes onder konden staan. Door de jaren heen is het als het ware uitgegroeid tot een heus fabriekspand met meerdere verdiepingen waar veel mensen tijd doorbrachten: de Postfabriek.

Deuren

In de dertien jaar dat de Postfabriek bestaat, schreven we over post in verschillende vormen en zijn we het begrip post steeds ruimer gaan zien. Als ik terugdenk aan alle blogs die we door de jaren heen publiceerden, zie ik lange gangen en een heleboel deuren voor me. We schreven onder andere over postprojecten, winkels en boeken. En vertelden over de kracht van post, brieven schrijven en rouw en verlies. Dat waren allemaal deurtjes naar andere inspirerende plekken en lokalen waar we gasten uitnodigden, maar ook deurtjes naar jouw innerlijke wereld en bron van inspiratie.

De persoonlijke verhalen die we hier deelden, voelden als kleine bijeenkomsten waar we de kwetsbaarheid van het leven deelden. Er kwam altijd een fijne groep vaste bezoekers gemengd met nieuwe mensen die ons via andere wegen ontdekten. In die persoonlijke verhalen kon je lezen over plotwendingen in onze levens die ervoor zorgden dat we soms een tijdje geen nieuwe deurtjes bouwden. Maar in die tijd stonden de andere deuren wel altijd voor je open. Tot die ene dag, de dag dat ons hele fabriekspand werd ontvoerd door hackers. 

Sleutelen

Achter de schermen werd er tussen andere plotwendingen door gewerkt en gesleuteld. Het bleek ingewikkeld. Zo vreemd als het klinkt dat een heel fabriekspand op een dag van de aardbodem lijkt verdwenen, zo moeilijk was het om zoiets terug te toveren. Er werd gehuild, gevreesd, gehoopt, gewenst én het is gelukt! Zoals je ziet, staat het gebouw er weer en staan de deuren voor je open. We heten je welkom, ook al is het nog een beetje stoffig. 

Stoffig maar heel erg welkom

Toen ik na al die maanden de voordeur van onze fabriek opende, voelde ik me allereerst opgelucht. Wat had ik deze plek enorm gemist! Ik ben in de tussentijd wel in onze bijgebouwtjes geweest, maar de fabriek voelt anders en vind ik écht een hele fijne plek. De opluchting werd gevolgd door niet weten waar te beginnen. In de tijd dat dit gebouw onvindbaar was, is er namelijk ook van alles gebeurd en veranderd. Ik opende de deuren van de meest recente blogs, realiseerde me dat niet alle informatie up-to-date is en vroeg me af: moet dat eerst opgepoetst worden voordat ik visite uitnodig? Uiteindelijk belandde ik op zolder, haalde herinneringen op in oudere blogs en bedacht met een warm hart: is dit imperfecte niet juist waar ik zo van hou? 

Zonder officiële opening, met verfkleding aan en een stofdoek in mijn hand wil ik je daarom nu al laten weten: het fabriekspand staat er weer! Ben je nieuwsgierig of heb je sommige lokalen ook zo gemist? Kom binnen! Zoek op woorden of via categorieën en dwaal zo door de verschillende vleugels en verdiepingen van ons pand tot er weer nieuwe deuren opengaan. We vinden het heel fijn dat jij er bent!

Met heel veel liefs,

Nienke