In een tijd waarin ons contact door Instagram, Whatsapp en Facebook steeds virtueler en oppervlakkiger wordt, pleit Zusterhood voor briefkunst. Brieven die verbinden en inspireren vanuit een zusterschap zonder geloofsovertuiging behalve het geloof in de kunst. Ik schreef me voor postjaar 2025 in bij dit briefkunst collectief en vertel je daar graag over.

Spelregels

In 2018 schreef ik voor het eerst over dit mooie initiatief van Marieke Verlangen. Toen kreeg je zes keer per jaar een oproep via e-mail met een kunstzinnig thema en het adres van de zuster aan wie je die ronde gekoppeld werd. Zusterhood gaat nog steeds over verbinding en werk ontdekken van andere makers, maar de spelregels zijn door de jaren heen wel veranderd. In plaats van slechts een ronde aan een zuster gekoppeld te worden, vorm je nu een heel jaar lang een cirkel met vijf of zeven zusters. Aan het begin van een nieuw zusterjaar stuur je je eigen themabrief de cirkel in en ontvangt vervolgens vier of zes keer per jaar post van een andere zuster waar jij iets aan toevoegt. 

Je kunt jouw themabrief zien als een zaadje dat je plant en met behulp van je zusters uitgroeit tot een beeldend gesprek per post.

Zusterhood

Je krijgt minstens anderhalve maand de tijd om iets toe te voegen aan de themabrief van een zuster voordat je deze weer doorstuurt naar de volgende in jouw cirkel. Zo worden de postpakketjes steeds uitgebreider en krijg je ook de aanvullingen van jouw zusters te zien. Aan het einde van het jaar komt jouw eigen brief aangevuld weer bij je terug als een kunst-cadeau-pakket.

Mijn themabrief

De brief die ik aan het begin van 2025 mijn cirkel instuurde had als thema ‘Met nieuwe en andere snaren bespannen worden.’ Geïnspireerd door woorden van Claartje Kruijff uit haar boek ‘Stevig staan in een kwetsbare wereld’. Mijn poststuk bestond uit collages en een handgeschreven brief. Dat pakketje reisde een jaar lang van zuster naar zuster tot ik het uiteindelijk zelf weer in handen had. 

In moeilijke periodes waarin alles ongewis is, gaat het niet alleen maar om het uitzitten van de omstandigheden, maar ook om omstandigheden die ons van binnenuit kunnen veranderen. En die omstandigheden moeten bij ons aan de binnenkant landen. Tot rust komen. Pas dan zullen zullen we voelen hoe we daarop kunnen reageren. Hoe we met nieuwe en andere snaren bespannen worden.

Claartje Kruijff

Met nieuwe en andere snaren bespannen worden

Lieve Zuster,

Laat me je meenemen naar het moment dat ik een torentje van kiezelstenen vond. Het torentje stond niet ver van een bankje in een bos waar ik iedere morgen een appel at. Iemand had de stenen daar opgestapeld en achtergelaten. Toen ik de volgende dag naar het bankje wandelde, zag ik dat de bovenste stenen op de grond lagen. Ik heb ze bij elkaar geraapt en opnieuw opgestapeld. De dag daarna lagen álle stenen los van elkaar in het mos. Terwijl ik de stenen een voor een op elkaar stapelde om een nieuwe toren te bouwen, realiseerde ik me dat mijn leven voelde als dat stapeltje stenen. Keer op keer had ik een nieuwe toren gebouwd om de stapel vervolgens weer omgegooid te zien worden. 

In de jaren daarna heb ik de kiezelstenen verschillende keren bij elkaar geraapt en opnieuw opgestapeld. En niet alleen het torentje zag er steeds een beetje anders uit, ik merkte dat ik vanbinnen mee veranderde. Mijn oude leven lag aan diggelen en tegelijkertijd lag er daarmee ook van alles voor het oprapen. 

Soms ving ik een glimp op van de verandering die nog niet af is. Die keren voelden alsof ik een andere klank gekregen heb nu ik met nieuwe en andere snaren bespannen word. Herken je dat? Vertel eens, hoe ziet dat eruit bij jou?

De liefste groetjes,

Zuster Nienke

Bijdragen

Mijn zusters kregen ieder anderhalve maand de tijd om mijn thema vanuit hun eigen discipline te benaderen en stuurden mijn pakketje daarna door. Zo kreeg ik op mijn beurt ook om de zes weken postpakketjes die steeds uitgebreider werden en werkte in die weken aan het thema van een ander. 

Eind december had ik mijn eigen themabrief weer in handen, aangevuld door alle zusters van mijn cirkel. Wat opviel en raakte was dat alle bijdragen zo openhartig waren. Een krantenbezorger leerde me ooit het woord ‘optellen’ in plaats van ‘delen’ te gebruiken. En dat was voelbaar. We deelden de kwetsbaarheid van het bestaan met elkaar en telden samen op. Nieuwsgierig naar wat mijn zusters maakten? Ik laat het je zien in mijn volgende blog.

Liefs,

Nienke