Het is alweer een tijd terug dat ik je meenam naar mijn postkamer. Acht jaar geleden om precies te zijn. It’s about time, vind je niet? In dit blog neem ik je weer mee naar het fijnste plekje van ons huis en vertel je graag wat deze ruimte voor mij betekent. Ga je mee?

In 2018 schreef ik een blog over postspullen opbergen. Daarin vertelde ik over mijn postkamer als een winkeltje vol postschatten. Door de jaren heen zijn er dingen veranderd, maar dat gevoel blijft. Het staat nog steeds vol met blikjes, potten, mandjes en opbergdozen gevuld met postschatten. Daarnaast werd deze kamer mijn toevluchtsoord in moeilijke tijden en dé plek waar ik mensen van over de hele wereld bezoek en ontvang.

Postkamer

De kamer bestaat uit vier muren, een vloer en een plafond. Tegen een van die muren staan mijn houten bureau en twee stellingkasten. Ook is er een muur die grotendeels uit ramen bestaat en waar kaartenrekken hangen. Daartegenover bevindt zich een muur met nog een stellingkast en deuren. Achter die deuren zitten inbouwkasten. En dan is er ook nog een muur met boekenkasten waar ik twee tafeltjes tegenaan heb geschoven. Aan die tafeltjes zit ik het liefst.

Max en de Maximonsters

Ken je Max en de Maximonsters? Ik vertelde Kim ook over dit prentenboek van Maurice Sendak in een meeleesbrief. Het gaat over Max die kattenkwaad uithaalde en toen van zijn moeder zonder eten naar bed moest. ‘Diezelfde avond groeide er een bos in de kamer van Max. Het groeide en groeide tot de bladeren van de zoldering hingen en de muren de hele wereld werden.’ Ik denk regelmatig aan de illustraties uit dat boek als ik aan de tafeltjes ga zitten om te schrijven. In mijn kamer groeit echter geen bos en komt er geen zee aanrollen met een boot die wegzeilt tot waar de Maximonsters wonen…

Briefwereld

Via mijn briefwisselingen reis ik naar een plek die ik de Briefwereld ben gaan noemen. Door de jaren heen is er in mijn hart een parallelle wereld ontstaan, brief voor brief gegroeid. Moving anything but my heart ga ik naar plekken die ik door de brieven van anderen heb leren kennen en andersom. Ik ontmoet de ontvangers van mijn woorden daar waar onze verbeeldingskracht elkaar overlapt. 

Kim schreef vele brieven vanuit verschillende koffietentjes en beschreef dan heel gedetailleerd wat ze zag, hoorde, voelde én proefde. Als ik een brief aan haar begin, ga ik in gedachten naar een kneuterig cafeetje. Aan de hand van haar beschrijvingen is er in de Briefwereld een gebouwtje ontstaan waar alles samenkomt. Het ziet er steeds een beetje anders uit. En de seizoenen lopen daar niet altijd gelijk met de tijd van het jaar waarin ik een brief schrijf.

Leuk om te weten: op Spotify kun je een heleboel speellijsten van koffietentjes vinden. Zoek bijvoorbeeld op het woord ‘coffee’ of op de naam van jouw favoriete lunchroom om die sfeer naar jouw schrijfplek te halen.

Als ik blogs schrijf, zie ik een creatieve broedplaats voor me in een oud fabriekspand. En als jij een lieve reactie plaatst, voelt dat alsof ik jou op de gang hoor lopen of in een van de lokalen zie. 

Vanuit mijn postkamer reis ik door tijd en werelddelen. Al schrijvend verplaats ik mezelf in enkele seconden naar iemand die in werkelijkheid op meer dan tien uur fietsen bij mij vandaan woont. Zo kan ik in een vingerknip alleen én tegelijkertijd in goed gezelschap zijn. 

Schakelaar

In ‘Playmode’ vertelt Barbara Tammes dat Roald Dahl een scherp puntje aan acht potloden sleep voordat hij ging schrijven. Ze weet zeker dat het slijpen van de potloden een onderdeel was om met zijn geest een overgang te maken van het dagelijkse (prut uit het gootsteenputje halen) naar het buitengewone (zachtaardige reuzen en Oempa Loempa’s). Terwijl de handeling van een houten stokje in een koperen rond gaatje duwen op zich niks bijzonders is.

Een ritueel is een routine die je boven het gewone hebt verheven door er betekenis aan te geven.

Barbara Tammes in Playmode

Ook vertelt ze dat Beethoven voordat hij ging componeren, koffie zette met precies zestig koffiebonen. En ze legt uit: ‘Naast het feit dat het ongetwijfeld voor hem de lekkerste koffie was, markeerde het ook een moment: nu stop ik met het ene en geef ik me over aan het andere.’ 

Barbara nodigt je uit om een handeling te bedenken die jouw schakelaar gaat zijn naar de juiste houding van jouw playmode. Het hoeft niet bijzonder te zijn. Kijk rond. Laat je blik ergens op vallen en denk: jou máák ik bijzonder! Het kan een bepaalde pen zijn, het opruimen van je bureau, je instrument stemmen, de vloer vegen of een glas water tot de helft leegdrinken en de andere helft voor je kwasten gebruiken. Het is aan jou.

Kaarsje

De schakelaar die van mijn postkamer thuis een Briefwereld maakt, is een kaarsje. Ik ga er echt voor zitten met koffie of thee en steek het kaarsje aan. Dat leerde ik van een lieve, wijze vrouw. Als ik bij haar thuis kwam, brandde er altijd een kaarsje op de eettafel, ook op klaarlichte dag en tijdens een hittegolf. Ooit dacht ik dat het was om iemand te herdenken, maar toen ik ernaar vroeg legde ze uit dat ze zo God in huis haalt. Ik ben een echte beelddenker en iedere keer dat ik het kaarsje op mijn tafel aansteek, moet ik gniffelen om het idee dat er een God aan tafel komt zitten. Het aansteken van een kaarsje is voor mij de manier om een overgang te maken van de snelheid die het leven van je kan vragen naar ‘langzaamtijd’. Het helpt me om een fijne ruimte te maken waarbinnen ik kan schrijven en met mijn aandacht bij de ontvanger blijf.

Nieuw jasje

Als je de foto’s van toen en nu met elkaar vergelijkt, valt je misschien op dat het prikbord boven het houten bureau kleiner is. Van het grote prikbord heb ik helaas afscheid moeten nemen na lekkage die bij de buren is ontstaan. Gelukkig kon ik een stuk zachtboard redden en vond daarvoor een mooie lijst. Het prikbord heeft namelijk grote emotionele waarde, omdat mijn vader het ooit heeft gemaakt. Je ziet dus eigenlijk hetzelfde prikbord in een nieuw jasje. Zo is er door de jaren heen wel meer veranderd én veel hetzelfde gebleven. 

Tijdmachine: bezoek onze oude postkamers via de categorie ‘postkamer’.

Opbergen

De meeste vragen over mijn postkamer hebben te maken met opbergtips. Mijn antwoord daarop is nog steeds: ga naar een kringloopwinkel, koop blikken die je mooi vindt en bewaar daar je spullen in! Ik heb liever oude blikken dan het nieuwste opbergsysteem. Het voelt voor mij als een winkeltje waar ik voor ieder poststuk benodigdheden bij elkaar zoek. Soms gebruik ik ook echt een soort winkelmandje, dat mijn lieve buurvrouw ooit voor me meenam vanuit Marokko. 

Winkelwagentje

Ik gebruik ook graag een kastje op wieltjes dat ik ooit compleet met deksel bij een kringloopwinkel vond. Als een winkelwagentje rol ik het achter me aan als ik verschillende spulletjes nodig heb. Bovenin, onder de deksel, bewaar ik de stempels die ik het meest gebruik. Die zitten verdeeld over losse geschenkdozen die ik meestal bij Sostrene Grene koop. Zo kan ik ze er makkelijk bijpakken, omwisselen of meenemen. Ook liggen er andere favoriete spulletjes in dit karretje, zodat ik die bij de hand heb. 

Comfortzone

Een ruimte zoals ik me de Postfabriek voorstel, is nog steeds een droom. Zo’n oud fabriekspand lijkt me heerlijk. Ik zie het helemaal voor me: meerdere lokalen, hoge stellingkasten waarin allerlei materiaal opgeslagen ligt, grote tafels en ga zo maar door. Maar ik ben ook echt heel blij met mijn postkamer. Ik breng hier dagelijks tijd door. Er rolt heus niet alle keren een lange brief uit mijn vingers. Soms wandel ik alleen binnen voor een kopje thee of om een envelopje te vouwen. Gewoon om even te zijn.

Barbara Tammes legt uit dat je je op je gemak moet voelen om in playmode te zijn. Het cliché dat je uit je comfortzone (de situaties waarbinnen je je veilig en ontspannen voelt) moet komen om creatief te zijn, spreekt dat tegen. 

Zou het niet veel mooier zijn als je je comfortzone zo kunt uitbreiden dat je overal en altijd op je gemak bent? Een soort basaal op je gemak zijn? Een gevoel dat je hier mag zijn, dat het oké is en dat je overal nieuwsgierig mag rondlopen en rondkijken? Dat je comfortabel mag worden met het ongemak van niet weten, het mis kunnen hebben en fouten mogen maken? Dan ben je pas écht in je comfortzone. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik zou graag wat vaker in mijn comfortzone zijn, het liefst altijd.

Barbara Tammes in ‘Playmode’

Nieuwsgierig?

Heb je iets gezien waar je nieuwsgierig naar bent? Vraag er gerust naar. Of het nou om een kaartje, een boek of iets anders gaat, ik vertel je er graag over. Wil je meer zien? Op Instagram plaats ik regelmatig een foto of een filmpje van mijn postkamer. Ik vind het gezellig als je daar ook komt kijken.

Met heel veel lieve groeten,

Nienke