Hai, hallo? Is hier iemand? Ik doe de deur open en kom binnen hoor! Kim hier, kennen jullie me nog? Ik wil jullie graag iets vertellen… 

De afgelopen maanden kleppert hier de brievenbus weer, zowel die in de deur door de post die ik ontvang als de oranje van PostNL een paar straten verderop als ik post verstuur. Ik vond langzaamaan mijn stem op papier weer terug, een stukje van mezelf waar het heel lang stil is geweest. En zoals mijn pen het papier weer vond en ik weer kon ronddwalen in de briefwereld, zo doemde daar ook een groot Villa Kakelbont achtig gebouw op: de Postfabriek! Het gebouw was slecht onderhouden en al lang niet bezocht, inmiddels werd het zelfs bewoond door wildvreemden. En bij die fabriek kwam ik Nienke tegen die al maanden langs het gebouw bleek te lopen en voelde ik: het is tijd. 

De wildvreemden werden weggejaagd en als ik in de maanden daarna eens langs liep, brandde er weer een lichtje. Vanaf buiten zag ik de schaduw van Nienke aan het werk, ze was druk aan het afstoffen en steeds vaker zag ik haar weer zitten typen in één van de bonte kamers. Ik rammelde wel eens aan de deur, maar gek genoeg zat deze voor mij telkens nog op slot. Na hard proberen de juiste sleutel te vinden, kwam de realisatie dat het natuurlijk wel de Póstfabriek is en daarmee het besef: het enige wat ik hoef te doen is een brief door de brievenbus te gooien om de deur te laten openzwaaien. En dus zit ik achter de laptop en type deze blog in Word, zeker wetend dat als hij af is ik de deur zó door kan lopen.

In de komende maanden wil ik me aansluiten bij Nienke en samen met haar de Postfabriek weer komen bewonen. Ik zal jullie meenemen door de afgelopen jaren, door de creatieve blokkades én de bevrijding en wil heel graag samen met jullie de kamers weer inrichten. Ik voel dat ik iets te zeggen heb, iets te zijn ben en juist in een steeds vluchtiger digitale tijd verlang naar de verbinding met jullie.

Voordat ik de deuren open wil ik echter met jullie samen stilstaan bij iemand anders: Ruchama. Ruchama is de Postfabriek en de Postfabriek is Ruchama, dat zal nooit veranderen. Zij zal voor altijd een eigen kamer hebben in ons paleis, gevuld met een archief van prachtige creativiteit en een warmte die Ruchama maakt tot wie zij is. De harten van mij en Nienke zijn verbonden met het hart van Ruchama en via wat daar stroomt, zal zij altijd deel uitmaken van wat wij hier doen. Ruch zal echter niet opnieuw in de Postfabriek trekken, zij komt hier niet opruimen of zitten schrijven. Waar de deur van de fabriek naar ons lonkt, hoort deze voor Ruchama bij een andere tijd. De vriendschap blijft, de samenwerking hier stopt. We zullen dus samen verder gaan, Nienke en ik. Mochten jullie dus nog iets tegen Ruchama willen zeggen dan is dit het moment! Als afscheid, om het af te leren, wil ik jullie hieronder nog éven meenemen in wat recente creaties van Ruchama, kijk en geniet!

Namens Nienke, namens mijzelf: lieve Ruchama, dankjewel voor alles. Voor jouw hart, jouw warmte, jouw steun, je lieve woorden, je zijn, je creativiteit en je onmisbare inbreng in alle jaren dat we samen de Postfabriek hebben gerund. Je bent altijd welkom om op bezoek te komen hier en wij blijven gewoon lekker thee met elkaar drinken, post naar elkaar sturen en met elkaar delen hierbuiten. Namens Ruchama aan alle lezers: bedankt voor al jullie input in de Postfabriek jaren! 

Liefs,
Kim