Wie ons al wat langer volgt, kent vast de blogs waarin we terugblikken op het afgelopen jaar. In mijn laatste terugblikblog vertelde ik over 2022. Vanaf daar pak ik de draad weer op. Weet jij nog wat je in 2023 hebt gezien, gevoeld, beleefd en geleerd? Voor mij was 2023 het jaar van heel veel vallen en steeds weer moed vinden om weer op te staan. Ik vertel je erover in dit blog. Lees je mee?

In mijn persoonlijke blog over 2022 vertelde ik dat ik op een dag een torentje van kiezelstenen vond. Dit torentje stond niet ver van het bankje waar ik iedere morgen een broodje at. Iemand had de stenen daar opgestapeld en achtergelaten. Toen ik de volgende dag naar het bankje wandelde, zag ik dat de bovenste stenen op de grond lagen. Ik heb ze bij elkaar geraapt en opnieuw opgestapeld. De dag daarna lagen álle stenen los van elkaar in het mos. Terwijl ik de stenen een voor een op elkaar stapelde om een nieuwe toren te bouwen, besefte ik dat mijn leven voelde als dat stapeltje stenen. Keer op keer had ik een nieuwe toren gebouwd om de stapel vervolgens weer omgegooid te zien worden.

Ik sloot dat blog af met: ‘Dat torentje van kiezelstenen waar ik dit blog mee begon, bouw ik weer steentje voor steentje op. En dat voelt heel kwetsbaar, vooral als de toren instort en ik opnieuw moet beginnen. We moeten ons verhaal dan bijstellen, omdat het buiten onze macht om herschreven wordt en onze horizon verlegd is.’ Aan het begin van 2023 vertelde ik iemand over mijn toren die voor de zoveelste keer omver gemept was. We waren het er over eens dat dit soms de hardste klappen zijn; de klappen die je te verwerken krijgt als je nét hoop had gevonden.