Tags

, , ,

Jaren geleden toen ik op zoek was naar mooie kerstkaarten, werd ik verliefd op de prachtige stijl van Sarie. Niet alleen haar gebruik van kleur, maar ook de verschillende lagen in haar illustraties en het voelen van haar hart in haar werk. Sindsdien ben ik Sarie blijven volgen en zag haar steeds dichter bij zichzelf komen. Ik meldde me daarom direct aan toen Sarie proefpersonen zocht voor een nieuw project met de naam ‘Gelukspost’. Elke maand een beetje Sarie in de bus, hoe heerlijk is dat? Na twee edities ontvangen te hebben wist ik: Sarie heeft een verhaal te delen voor onze adventskalender. Pas enkele dagen geleden vroeg ik haar voor een gastblog met een deadline heel dichtbij, ze aarzelde geen moment en een paar dagen later vond ik het volgende verhaal in mijn inbox. Lees en geniet mee én ontdek welk vervolg het Gelukspost project krijgt in 2020.

Confetti

Voor de buitenwereld ben ik zo iemand die het allemaal voor elkaar heeft. Gelukkig getrouwd -zonder kinderen mét drie katten, een eigen onderneming, grootse plannen voor de toekomst en net een prachtige reis gemaakt. Sinds een jaar of 5 ben ik iemand die ‘weet wat ze wil’. Iemand met een verhaal. Zo’n lucky bastard die haar dromen achterna gaat. Dat is wel eens anders geweest.

Een door Sarie geïllustreerde geometrische vos met vooral blauwe en paarse kleure en in elk vakje een andere afbeelding, zoals een denneboom en een sterrenhemel. De kaart ligt op een kraftkleurige enveloppe. Daarachter zie je dennentakken en kerstlampjes.

Het is November. De herfst is in volle gang. De zon schijnt. Als ik nu buiten zou lopen zou ik zien dat de kleuren van het bladerdek sinds gisteren alweer veranderd zijn. Een vurig schouwspel van rood en geel en gouden zonnestralen. De wind laat de blaadjes als confetti over straat dwarrelen. Maar ik ben niet buiten. Ik staar naar een computerscherm in een kil kantoorpand. Mijn panty knelt. Mijn haar probeert te ontsnappen uit mijn zorgvuldig gestylede knotje.

Ik tel de minuten af tot mijn lunchpauze. Ik heb nog geen idee dat ik hier niet hoor. Ik ben eigenlijk best trots. Op mijn allereerste ‘echte’ baan. Op mijn kast vol colbertjes en groeiende verzameling lippenstift. Trots dat ik mezelf elke dag om half zeven naar de trein sleep en tussen alle andere colbertjes naar een plek reis waar ik grotemensendingen doe. Een bijdrage lever aan de maatschappij. De overige colbertjes op mijn werk lijken het reuze naar hun zin te hebben. Er wordt gelachen bij de koffieautomaat, met grote passen rondgerend ‘geen tijd, te laat, ik ben te laat!’, en gepassioneerd gesproken over allerhande werk-issues. Ik doe gezellig mee. We maken er het beste van. Is dat niet hoe het werkt?

Wake up

Het beste…. Het begon me schrikbarend snel te dagen dat dit niét het beste was. Niet voor mij en niet voor de wereld. Terwijl mijn hoofd me verhalen vertelde over normen en waarden, verwachtingen en acceptatie, zocht mijn hart wanhopig naar een uitweg. En in plaats van haar te overrulen – te zeggen dat het allemaal wel goed zou komen, dat dit nu eenmaal was wat ‘volwassen zijn’ inhield – besloot ik te luisteren. Echt te luisteren.

De oplossing kwam als vanzelf toen ik als toeschouwer eens eerlijk naar mijn leven keek. Ik zag mezelf keihard werken voor allerlei spullen die ik eigenlijk niet nodig had. Ik spendeerde mijn geld aan nieuwe kleren, vakanties, de inrichting van mijn huis. Alles om afleiding te bieden aan de subtiele grijsheid van het bestaan dat ik lijdde. Het leven voelde kleurloos omdat ik woonde op een plek waar ik niet thuis was, maar waar wel werkgelegenheid was – en ik besteedde het grootste deel van mijn tijd aan werk om het leven te kunnen bekostigen dat onlosmakelijk verbonden was met deze plek in dit bestaan. Ik was begonnen een web te knopen voor mezelf waar ik weldra nooit meer uit zou kunnen ontsnappen.

Sarie kijkt lachend in de camera. Achter haar zie je rotsen, sneeuw en dennenbomen met een geïllustreerde maan.

Dus in plaats van het gat in mijn hart te dichten met méér spullen, méér reizen en leven van loonsverhoging naar huisuitbreiding, gooide ik het roer om. Honderdtachtig graden. Toen ik met een kritische blik om me heen keek bleek ik eigenlijk niet zoveel nodig te hebben. Spullen gaven me geen vervulling en wat mijn hart wél deed zingen was veelal gratis en in overvloed aanwezig voor wie zichzelf de vrijheid gunt ervan te genieten.
En dus deed ik alles weg. Mijn spullen, mijn prachtige appartement, mijn baan waar ik nét een vast contract aangeboden had gekregen. Als het niet paste, moest het gaan.

In het diepe

Een jaar lang leefden we in een camper. Beklom ik de hoogste bergen, douchte onder watervallen, zag de maan en de zon over het landschap trekken en leefde in het ritme van de natuur.
Geen huis, geen baan, geen spullen, geen plan. Het was geen onbezonnen actie, maar ook zeker geen waterdicht project. Soms moet je in het diepe springen. Voelen wat je drijft, en dan vertrouwen dat je zál drijven.
Vrij zijn.
Baas over je eigen leven.
Terug naar de basis van het bestaan.

"Een jaar lang leefden we in een camper". Er staat een witte camper in een bos, links van de camper schijnt tussen de bomen door een laagstaande zon.

Van het geld dat we opspaarden voor en door deze levensstijl kochten we een stuk grond in Zuid Frankrijk. Ik vond hernieuwde passie voor mijn ‘werk’ als kunstenares, en beetje bij beetje wordt nu het plaatje waarvan we altijd droomden realiteit : een onafhankelijk en zelfvoorzienend bestaan dichtbij de natuur. Met een voedselbos, moestuin, kippen, houtkachel en een atelier van klei.
Het kan gewoon.
Natuurlijk kan het.
En dus gaan we het doen.
In je kracht gaan staan is durven luisteren naar je diepste verlangens, de angst trotseren dat het niet zal lukken en alleen nog doen wat écht past in het leven dat je wil leven.

Je ziet Sarie van de achterkant met haar armen wijd staan in een bos.

Jij kan dat ook. Maar wees gewaarschuwd! Je open stellen voor de fluisteringen van je ziel is niet makkelijk. Misschien krijg je dingen te horen die je niet had willen weten. Misschien weet je je geen raad met wat je over jezelf zal leren. Waarschijnlijk is het ingewikkeld om je dromen tot realiteit te maken. En eens je ze gevoeld hebt zullen ze je zeker niet meer loslaten. De drive om je leven vorm te geven zal een blessing én een curse zijn.
Maar als je ervoor durft te gaan – als je het lef hebt om te horen wat je missie is en de discipline vind om deze te volbrengen, zul je een leven leven dat zo eindeloos veel rijker is dan je ooit voor mogelijk had gehouden.
Kracht is waar het allemaal mee begint, niet waar de reis naartoe gaat. In je kracht gaan staan is liefde. Het is prachtig en vervullend en breekbaar en pijnlijk en oh zo de moeite waard.

Goede reis! Hopelijk komen we elkaar eens tegen 😊
Liefs,
Sarie


P.S. Ben jij er klaar voor om in 2020 jouw kracht te vinden? Om jóuw kleuren van het papier te laten spatten? Begin je eigen journal om te ontdekken waar je diep in je hart naartoe wilt en leg je reis op eigen wijze vast.
Je kan er er zoveel of weinig werk van maken als je zelf wilt: ik stuur je elk seizen een mooie kit met o.a. notecards, stickers, de mooiste papieren en eventueel een custom journal – jíj gaat aan de slag om daarmee te documenteren wat voor jou écht belangrijk is in het leven.
Creëer een boek vol geluksmomenten en wijs je hart de weg.
www.studiosarie.com/gelukspost

Alle opbrengsten van mijn kunst & designs gaan naar de bouw van ons earthship in Frankrijk, waar we over 3 jaar permanent hopen te gaan wonen.
Je volgt ons avontuur op
www.awildjourney.com 

Ons direct steunen? Koop een mooie set eco-friendly winterse kaarten in mijn Etsy shop:
www.studiosarie.etsy.com (wintersluiting v.a. 22 december!)

Winter Solstice kaarten van Studio Sarie voorkant
Winter Solstice kaarten van Studio Sarie achterkant

Ik hoop je komend jaar beter mogen te leren kennen, en wie weet je een liefdevol zetje te mogen geven om je ogen (weer) te openen voor de magie van het leven.
Happy winter solstice en een wild & magical 2020!

-xo,
Sarie

Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail