Tags

, ,

Quote uit Love Warrior van Glennon DoyleEnkele weken geleden zat ik bij een tatoeage artiest om het ontwerp voor een nieuwe tatoeage te bespreken. Ik vertelde hem dat ik graag een tatoeage wilde zetten die me er aan hielp herinneren dat ik er mag zijn, dat ik mij mag uitspreken, dat ik plaats in mag nemen in de wereld. Hij hoorde me aan. Maar toen mijn verhaal klaar was, vertelde hij me dat hij geen tatoeage zou plaatsen die daar symbool voor zou staan. “Als jij een tatoeage zet om je te helpen herinneren dat je er mag zijn, dan erken je een twijfel of je wel bestaat. Maar dat jij bestaat, dat jij er mag zijn, dat jij ruimte inneemt, dat is allemaal een feit.” Hij stuurde me naar huis met de opdracht opnieuw te gaan voelen waar deze tatoeage voor mij over moest gaan. Zijn woorden raakten me diep en waren een enorme eye-opener. Ineens leek mijn idee heel absurd! Hij had natuurlijk gelijk! Ik hoef mezelf er helemaal niet aan te herinneren te bestaan. Ik besta zelfs al 34 jaar lang!

Heb je wel eens dat je gedachten volledig met je aan de haal gaan? Het gebeurde mij pas geleden nog. Ik had een blog geschreven voor de Postfabriek en daar kwamen veel minder reacties op dan ik had gedacht. In mijn hoofd bedacht ik me hoe creatief Ruchama is en hoe toegankelijk zij is voor onze lezers. Ik bedacht me hoe Nienke altijd zo mooi vanuit haar hart kan schrijven en de lezers weet te raken. En daaropvolgend dacht ik “En wat heb ik nou eigenlijk toe te voegen? Wat kan ik nou eigenlijk? Ben ik niet een beetje overbodig?” Ik voelde me ineens heel onzeker! Maar wat zat er eigenlijk verstopt onder die gedachten? Was ik wel helemaal trouw geweest aan mezelf? Had ik eigenlijk wel een échte opening gegeven voor dat wat ik graag wilde: een stukje verbinding met jullie, onze lezers? Ik realiseer me steeds vaker dat het verhaal wat we met onze gedachten schrijven heel beslissend kan zijn voor onze kijk op een gebeurtenis en daarmee ook voor onze beleving van die gebeurtenis. Mijn onzekere kant liet ik voorheen heel weinig zien. Ik verstopte de onzekerheid, ik schaamde me ervoor, ik hield me sterk en groot en liet vooral mijn extraverte en energieke zelf zien aan anderen. We kennen allemaal die stemmetjes in ons hoofd die onszelf hele lelijke dingen vertellen, maar als we naar ze gaan luisteren kunnen ze erg machtig worden. Als een kabouter die op mijn schouder komt zitten en roept “Niet vertellen hoe je je voelt hoor! Straks vínden ze daar iets van! Om je dooood te schamen! Veel te gevaarlijk! Voor je houden hoor!” Inmiddels merk ik de kabouter op, laat hem even razen en laat tóch mijn echte gevoel zien. Want pas als ik me echt laat zien, kan ik ook echt helder de wereld in kijken.

Het trouw zijn aan mijzelf betekent voor mij vooral dat ik mij steeds vaker uitspreek, uit durf te komen voor wat ik graag zou willen en wat ik eigenlijk voel. Soms is dat het uitspreken van een behoefte, soms het stellen van een directe vraag of soms het tonen van een emotie. Hierin is dansen voor mij heel erg belangrijk geweest. Ik ontdekte ecstatic dance en ga nu bijna wekelijks ergens dansen. Je danst dan zonder drank of drugs op, zonder te praten, op blote voeten, 2 uur lang achter elkaar. Ik voel me er vrij en volledig in mijn element. Ik heb er geleerd mijn grenzen te voelen en ook aan te geven. Ik heb er opnieuw verbinding gemaakt met mijn lichaam. Ik heb er geleerd dat het inderdaad wáár is dat ik ruimte inneem, dat ik er bén, dat ik er mág zijn. Ik besefte me er “ik ben genoeg”, “ik mag hier ook zijn” en “ik BEN”. In het uitspreken van mijn verlangens, behoeftes, het laten zien van wie ik echt ben, ben ik juist heel veel kracht gaan voelen. Vanuit die kracht durf ik mezelf op de eerste plaats te zetten, want pas als ik écht goed voor mezelf zorg heb ik een ander echt iets te geven.

Als afsluiting spreek ik nu graag mijn wens uit. Mijn wens is om in reactie op deze blog niet alleen te horen van de lezers die zich vaker laten zien, maar om ook te horen van de stille krachten. Van de mensen die we alleen in de statistieken terug zien als een cijfertje, een bezoeker. Ik nodig je uit om je te laten zien, om je uit te spreken, om mij te vertellen hoe dat voor jou is om te doen. Op een manier die voor jou goed voelt: een comment met je naam erbij, een anonieme comment, een mailtje naar postfabriek@gmail.com of een kaartje of brief (vraag het adres op per mail!). Ik zou graag eens van je horen en je persoonlijk bedanken dat je er bent <3

Ik en de kabouter op mijn schouder die een héleboel vindt van deze blog en bovenstaande vraag wensen je hoe dan ook een mooie dag.

Liefs,
Kim

Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail