Tags
Het afgelopen jaar is voor mij een jaar geweest waarin er veel gebeurde. Mijn ups waren hoger dan anders, de downs juist dieper. Ik ben met momenten echt zielsgelukkig geweest en met momenten volkomen radeloos. Vandaag deel ik met jullie wat er gebeurde rondom mijn zoontje en wat dit mij gebracht heeft.
Als je kind het moeilijk heeft
Jarenlang dacht ik: “Als ik nou iets beter mijn best doe, dan zal het vast makkelijker gaan”. Het was een katalysator om me te gaan ontwikkelen, beter voor mezelf te zorgen en veel beter te gaan luisteren naar mijn eigen behoeftes. Maar in het najaar van 2018 was het tijd om aan de bel te trekken, want ondanks alle aanpassingen van ons als ouders, bleven we zien dat ons oudste zoontje iets nodig had wat méér was dan onze liefde. Er volgde een traject aan intakes en gesprekken en uiteindelijk was daar in het voorjaar van 2019 het gesprek bij de GGZ: “We hebben vastgesteld dat jullie zoontje een Autisme Spectrum Stoornis heeft”. Hulp zoeken was het moeilijkste en ook het krachtigste wat ik gedaan heb. Het nemen van je verantwoordelijkheid betekent soms het zeggen: “Ik kan het niet alleen..”
Snappen hoe mijn zoontje werkt en denkt, heeft heel veel gedaan voor de harmonie in huis. In de zomervakantie ging het thuis dan ook ontzettend goed. We werkten samen met mijn zoontje, leerden hem zijn grenzen te herkennen en aan te geven en richtten de weken zó in dat ze hanteerbaar voor hem waren. Het resultaat was een ontspannen kind waar eigenlijk niets “anders” aan te merken was. Na de zomer startte het schooljaar echter weer: nieuw klaslokaal, nieuwe juffen en een dagindeling met nog minder ruimte om te bewegen en veel echt werken. Al gauw kwamen de eerste signalen dat het niet lekker liep. Ondertussen probeerden we hulp te organiseren voor thuis met intake na intake. Om hulp te krijgen, moet er een probleem zijn en om een probleem te bewijzen moet je praten over alles wat er -niet- goed gaat. Hier zo op focussen kan iemand totaal uit zijn of haar kracht halen. Ik ben zelf hulpverlener en heb vaak intakes met mensen en heb van mijn eigen ervaring geleerd om mensen te vragen: “en wat gaat er góed?” Want ja, er is gedrag van mijn zoontje wat over grenzen gaat en waar anderen last van hebben én er is zoveel meer. Zijn focus, zijn humor, zijn creatieve talent, zijn doorzettingsvermogen en hoe hij tot in zijn ténen van dingen kan genieten: dát is wat je in kunt zetten om hem te helpen. Het is maar net met welke ogen je naar hem kijkt, want kijk je goed dan zie je een kind voor wie de wereld vaak eng, onduidelijk en niet goed te volgen is. En als je je dát bedenkt, dan zie je dat er eigenlijk ontzettend veel heel goed gaat.
Sindsdien ben ik vele vrije stille momenten op de metro gestapt naar Rotterdam voor een paar uurtjes bij Bas Bakt. Bas en de mensen die er werken staan er met plezier en hart voor de zaak. Er komen veel mensen alleen, maar ook samen. Je kunt brood en lekkers meenemen, of uitgebreid gaan zitten ontbijten of lunchen. Er zijn stopcontacten voor als je je laptop mee hebt. Cookie (of zou je Koekie schrijven?) de hond loopt vrij rond in de zaak. De sfeer is huiselijk. En, niet onbelangrijk: het is betaalbaar én lekker. Je kunt kiezen uit allerlei lekkernijen en een heleboel boterhammen, met ook voldoende vega(n) opties. Niet alleen heb ik er al vele brieven geschreven, ook heb ik veel blogs (waaronder deze natuurlijk!) getypt op mijn vaste plekje bij het raam.
Enkele weken geleden zat ik bij een tatoeage artiest om het ontwerp voor een nieuwe tatoeage te bespreken. Ik vertelde hem dat ik graag een tatoeage wilde zetten die me er aan hielp herinneren dat ik er mag zijn, dat ik mij mag uitspreken, dat ik plaats in mag nemen in de wereld. Hij hoorde me aan. Maar toen mijn verhaal klaar was, vertelde hij me dat hij geen tatoeage zou plaatsen die daar symbool voor zou staan. “Als jij een tatoeage zet om je te helpen herinneren dat je er mag zijn, dan erken je een twijfel of je wel bestaat. Maar dat jij bestaat, dat jij er mag zijn, dat jij ruimte inneemt, dat is allemaal een feit.” Hij stuurde me naar huis met de opdracht opnieuw te gaan voelen waar deze tatoeage voor mij over moest gaan. Zijn woorden raakten me diep en waren een enorme eye-opener. Ineens leek mijn idee heel absurd! Hij had natuurlijk gelijk! Ik hoef mezelf er helemaal niet aan te herinneren te bestaan. Ik besta zelfs al 34 jaar lang!