Het is november 2011 en ik blader door een Flow Magazine van afgelopen tijd. Op één van de bladzijdes staat een mini interview met Petra Kruijt, niet alleen schrijfster van het boek ‘Lieve Ik’ maar ook de oprichtster van de brievenactie die in deze Flow benoemt staat. Petra daagt de lezers uit om een brief aan jezelf te schrijven en hem daarna naar haar op te sturen. Zij bewaart de brief vijf jaar voor je om hem op een dag weer terug te sturen. Op diezelfde dag in November besluit ik mezelf een brief te schrijven. Het is één van mijn ongelukkige dagen zoals ik ze in mijn brief noem – midden in de rouwverwerking en een depressie duwen sommige dagen extra zwaar op mijn hart. De brief die ik schrijf is open, kwetsbaar en tegelijkertijd liefdevol en hoopvol. Hoewel de Ruch van 2011 niet weet hoe zij zich in 2016 zal voelen, lijkt de Ruch die de brief schrijft allang te weten dat het op een dag allemaal goed zal komen. Ik verstuur de brief, denk er de eerste weken nog eens aan maar voor ik het weet vergeet ik de brief en de inhoud en vaar ik verder op de stromen van het leven.
Bijna vijf jaar later, juni 2016 en in mijn mailbox verschijnt een mailtje van Petra Kruijt met als onderwerp ‘Lieve Ik’. Ik kijk verbaas want zowel de naam als de titel komen me niet bekend voor. Na het mailtje, waarin Petra benoemt een brief voor me te hebben liggen en mijn adres vraagt, twee keer gelezen te hebben gaat er vaag een belletje rinkelen. Na het googelen van Petra haar naam kom ik de brievenactie tegen en glimlach. Blijkbaar heb ik een brief geschreven en verstuurd. Ik kan me de woorden niet terughalen, het moment van schrijven niet en niet eens de envelop waarin ik hem verzonden heb. Ik glimlach en er kriebelt iets in mijn buik – ik krijg een brief van mezelf!
Een paar dagen later haal ik een envelop met een onbekend handschrift uit de brievenbus. Weer kijk ik verbaas en pas bij het openen en het zien van het bekende Flow envelopje weet ik dat dit mijn brief is. Eén van de duizenden brieven die ik in mijn leven heb geschreven, maar de enige ooit aan mezelf gericht en verzonden. Ik heb stapels oude dagboeken in mijn kast liggen welke ik regelmatig heb teruggelezen. Brieven die ik aan een ander schreef heb ik wel eens terug gelezen en één keer heb ik mezelf een kaartje met een mooie quote gestuurd. Het ontvangen van een eigen brief, zoveel jaar na het schrijven van de woorden voelt héél anders.
Het eerste wat me opvalt is mijn handschrift, het lijkt op mijn handschrift maar toch is het anders. Het voelt zo vertrouwd terwijl het niet meer als van mezelf voelt! Al na een aantal zinnen branden de tranen in mijn ogen. In de brief beschrijf ik dagen en een gevoel wat ik in geen maanden meer heb gevoeld. Het voelt alsof ik letterlijk terug in de tijd kruip en naast mezelf op de bank ga zitten. Ik voel van alles maar het is dubbel, het is bizar en het verleden lijkt zich samen te voegen met het heden. Niet alleen de herinneringen en het gevoel maar vooral mijn zijn. Mijn zijn van vijf jaar geleden en mijn zijn van vandaag de dag. Een wereld van verschil. De tot in mijn botten gelukkige Ruch van vandaag de dag staat ineens tegenover de rouwende en troosteloze Ruch van vijf jaar geleden. Een vrouw tegenover een meisje. Met het lezen van mijn eigen brief krijg ik eindelijk de kans om dat verdrietige meisje te omarmen, te troosten en mij te laten zijn – de Ruch die zelfs zonder Tico, met een baan die op het spel staat en de belachelijk hoge postzegelprijs(!) in 2016 eindelijk weet hoe gelukkige dagen voelen.
Schrijf jij ook aan brief aan jezelf?
Ook Nienke schreef jaren geleden, na haar eindexamen een brief aan zichzelf. Hoe zij het heeft ervaren om een jaar later die brief op de mat te vinden kan je in dit logje terug lezen. Het zijn van die dingen die wil je het liefst aan de rest van de wereld laten weten want je wilt maar één ding – dat zij dit ook ervaren! Het contrast tussen mijn leven in 2011 en 2016 is enorm groot wat de brief heftig en tegelijkertijd zo enorm waardevol maakt. Hoe deze brief op precies het juiste moment door Petra is verzonden en hoe ik iedereen zo’n brief van zichzelf gun! Zo’n brief aan jezelf hoeft overigens echt niet vol grote emoties en ervaringen te staan. Schrijf juist over wat er nú speelt en dat is wat het zo mooi maakt om het terug te lezen!
Wil je naar aanleiding van dit logje ook graag een brief aan jezelf schrijven? Ik bewaar hem met liefde voor je!
Stop je brief in een envelopje zonder adres of postzegel. Dit envelopje met daarbij een los briefje met je e-mailadres stop je in een andere envelop. Als je een mailtje stuurt naar info@postfabriek.nl krijg je mijn adres waar je deze envelop naar toe kan sturen. Over vijf jaar zal je net als ik waarschijnlijk de brief totaal vergeten zijn als ik hem je uiteindelijk terug stuur!
Veel liefs, Ruchama
Mathilda said:
Bijzonder he, ik heb ook m’n brief met allemaal gezellig toevoegsel teruggekregen van Petra. Misschien doe ik het wel weer………
Marlieke said:
Wat leuk <3
Laura said:
Wat een ontzettend leuk idee zeg! Ik ben meteen begonnen met schrijven! En ik denk dat ik straks even een mailtje stuur voor het adres. Of ik bewaar hem zelf voor over vijf jaar… Daar ben ik nog niet over uit.
Fokelien said:
Dit is leuk! Ik ga mezelf een brief schrijven, en mijn dochter doet ook mee! Extra bijzonder, om dat samen te doen.
Amy said:
Wauw ruch wat gaaf!!! Ik ga eens kijken of het lukt een brief te schrijven aan mijzelf. Als het lukt stuur ik hem graag naar je op om te bewaren!!
José said:
Wat een bijzonder idee ! Ik weet nog niet of ik mee durf te doen… ( wat op zich natuurlijk dé reden zou moeten zijn om het wel te doen, hihi… )
Heb je een soort van deadline tot aan wanneer mensen zich aan kunnen melden of maak je hier een doorlopend project van ?
postfabriek said:
Hoi Jose, ik herken je gevoel hoor! Ik vond het ook heel spannend en heb het uiteindelijk heel impulsief gedaan zodat ik niet meer kon twijfelen. Ik maak er een lopend project van, je mag er dus alle tijd voor nemen die je nodig hebt!
En wat je zelf al zegt, juist dat je niet durft is de reden om het wel te doen 😉
Succes en liefs!
Sofie said:
Pakkend! Ik krijg er tranen van in de ogen. Wat fijn om te horen dat je het goed stelt. Het moet wel confronterend zijn dit terug te lezen.
Jootje said:
Wat ontzettend leuk dit,.
Ondertussen alweer een half jaar geleden dat ik dit las en dacht oh ja! Ik ga dit zeker doen,. Maar tot op heden nog niet gedaan,. oeps! Maar wil het zeker nog gaan doen.
Kan ik hem dan nog naar je sturen?
Groetjes,
Jootje
postfabriek said:
Hoi Jootje, natuurlijk mag je je brief nog naar me toe sturen! Als je mailt naar info@postfabriek.nl stuur ik je mijn adres!
Pingback: Post van onze lezers - Postfabriek
Sandra said:
Hallo Postfabriek, ik volg jullie nog niet zo heel lang, dus ik kan heeeeel veel teruglezen;-) Wat is dit een prachtige blog ; zo mooi verwoord en heel waardevol! Het deed me denken aan het ‘ik schrijf mij – boek van Wilma Veen. Kennen jullie dat?; je krijgt elke week een soort van schrijfopdracht, voor jezelf dus en 1 van de opdrachten was ‘doe alsof je nu 75 bent en schrijf een brief naar jezelf’ (in het boek dus). Ik kreeg het boek kado en heb geschreven, maar ook gehandletterd, geplakt, getekend en het was zo leuk om te doen! En het inmiddels, nog maar 2 jaar later, al zo’n dierbaar tijdsdocument geworden. Naar aanleiding van deze blog ‘mijn brief’ nog eens gelezen.
Ps ik volg jullie nu overal…haha …. Instagram, Facebook, Pinterest…. !
Hartelijke groet, Sandra (HandySandy)