Tags

Begin 2025 schreef ik me in voor een nieuw postjaar bij kunstbrief collectief Zusterhood. De themabrief die ik voor deze ronde maakte reisde een jaar lang van zuster naar zuster. Eind 2025 kreeg ik mijn brief terug, aangevuld door de zusters uit mijn cirkel. Graag laat ik hun bijdragen zien. Kijk je mee?
Met nieuwe en andere draden bespannen worden
In mijn themabrief vertelde ik dat ik op een dag een torentje van kiezelstenen vond. Het stond niet ver van een bankje in een bos waar ik iedere morgen een appel at. Iemand had de stenen daar opgestapeld en achtergelaten. Toen ik de volgende dag naar het bankje wandelde, zag ik dat de bovenste stenen op de grond lagen. Ik heb ze bij elkaar geraapt en opnieuw opgestapeld. De dag daarna lagen álle stenen los van elkaar in het mos. Terwijl ik de stenen een voor een op elkaar stapelde om een nieuwe toren te bouwen, realiseerde ik me dat mijn leven voelde als dat stapeltje stenen. Keer op keer had ik een nieuwe toren gebouwd om de stapel vervolgens weer omgegooid te zien worden.
Mijn oude leven lag aan diggelen en tegelijkertijd lag er daarmee ook van alles voor het oprapen. Soms ving ik een glimp op van verandering. Die keren voelde het alsof ik een andere klank had gekregen en met nieuwe en andere snaren bespannen werd. Aan de zusters van mijn cirkel vroeg ik begin 2025: Herken je dat? Vertel eens, hoe ziet dat eruit bij jou?
Oogst
Eind 2025 kwam mijn poststuk bij me terug, aangevuld door mijn zusters. In de dagen voor ontvangst vond ik een papiertje met woorden van Lonieke Ultee die ik had overgeschreven uit ‘Een zinvol leven’ van Fokke Obbema. In die zinnen vertelt Lonieke hoe zij tijdens een vakantie in Mexico vanuit het niets haar verhaal aan een Canadese vrouw vertelde.
Ze lag naast me aan de rand van het hotelzwembad, met een hoofd vol pleisters. Ze bleek haar hele gezin tijdens een brand te hebben verloren. Als ik niet gedeeld had wat mij was overkomen, had ze dat zeker niet verteld. Op dat moment ontstond er een diepgaand contact doordat we de kwetsbaarheid van het bestaan met elkaar deelden. Als je jezelf daarvoor kunt openstellen, doet de ander dat meestal ook, is mijn ervaring.
Lonieke Ultee
Het beeld van mijn zusters aan de rand van een hotelzwembad kwam boven bij het openen van het pakket. Want wat opviel en raakte was dat alle bijdragen zo openhartig waren. Een krantenbezorger leerde me ooit het woord ‘optellen’ in plaats van ‘delen’ te gebruiken. En dat was voelbaar. We deelden de kwetsbaarheid van het bestaan met elkaar en telden samen op.
Lees verder »










