Liefde voor post

Ruimte

Tags

, , ,

In de blogserie Meeleesbrieven schrijven Nienke en Kim elkaar digitale brieven. Jij, als postfabrieklezer, mag meelezen. De aanleiding voor de blogserie lees je bij de eerste brief; hier. Wil je alle brieven lezen? Kijk dan hier.

Hengelo, dinsdag 24 november 2020

Lieve Kim,

Dankjewel voor jouw prachtige brief. Het duurde deze keer een paar maanden voordat ik je kon terugschrijven. In die maanden ben ik meerdere keren gaan zitten om je te schrijven, maar de woorden kwamen niet. Er zat een heleboel lawaai in de weg waardoor ik mijzelf niet kon horen. (Ken je dat?) Mijn buren waren ineens alle dagen thuis. Ze gingen niet naar hun werk, niet naar school, niet op visite en niet op vakantie. In plaats daarvan stonden ze hele dagen in de tuin te bellen, gameden mijn buurjongens bijna 24/7 en werd er geboord, gezaagd en geslepen. Zelfs op de anders zo rustige plekjes in het bos was niet langer stil en ‘mijn’ bankjes in het buitengebied waren allemaal bezet. Er was nergens een plekje te vinden waar ik mezelf kon horen.

Wat je schrijft is zo herkenbaar, Kim. Je vertelde dat een kracht van jou is dat je altijd maar ruimte ziet en tot in je diepste kern een optimist bent. Hoe je altijd een volgende stap, een mogelijkheid, een optie ziet. En: ‘Zoals vaak het geval is, is mijn grote kracht meteen een grote valkuil.’
En dat is ook mijn kracht én valkuil. De afgelopen jaren hielden het zien van volgende stappen, mogelijkheden en andere opties me staande. Ik voegde me naar de ruimte die er was, als een occamy zoals Karin dat zo mooi benoemde in haar reactie op mijn vorige brief. Totdat er een moment kwam waarop ik me oprekte en oprekte en oprekte… en mijn bungeekoord knapte. Daar zat ik dan: op de bodem van die kuil.

Lees verder »

Vreemde, vriend en toen…

Tags

,

Foto door: osevenfotografie

Elk van mijn werkdagen stond ik om 7:45 ter hoogte van de klok op perron 6 van station Laan van NOI te wachten op de IC van 7:51 naar Leiden. Het was het zoete plekje tussen minimale inspanning en maximale ruimte in de drukte aan studenten in.

Ik merkte hem voor het eerst op toen hij op het volle balkon van de trein staand zijn muesli door zijn yoghurt roerde en in alle rust op at. Terwijl ik toe keek, ving zijn blik de mijne en glimlachte hij naar me. Waar ik op mijn route veel mensen telkens weer zag, werd hij de eerste persoon die die herkenning erkende. Een glimlach werd een groet en een groet werd een eerste ongemakkelijk gesprekje. Een week na dat eerste gesprekje, stond ik in het donker op het perron met de tranen precies tot aan de rand van mijn ogen. Die dag ervoor was er iets naars gebeurd bij mijn zoontje op school en het nare gevoel was met mij mee gereisd. Hij kwam aanlopen en zei “Goedemorgen! Hoe gaat het?” en ik haalde wat ontwijkend mijn schouders op. Zijn vraag, samen met het me recht aan kijken, maakte dat ik die tranen bijna niet meer tegen hield. Hij zag het en in plaats van te doen alsof dat niet zo was, vroeg hij wat er was. Ik mompelde iets, over een nare dag. Hij vroeg wat er dan gebeurd was, met een oprechte zachtheid in zijn stem. En zo vertelde ik aan deze vreemde op perron 6 ter hoogte van de klok iets over een diep stukje verdriet. Hij pakte even mijn arm, kneep zacht, en zei iets liefs en bemoedigends.

Vanaf dat moment was er de ongeschreven afspraak dat we naar elkaar zouden uit kijken en op elkaar zouden wachten op precies die plek, daar bij de klok. Hij, geboren in Senegal, zou steevast mopperen over het Nederlandse weer en dat ik veel te weinig kleding aan had. Ik zou steevast grapjes maken over hoe dik hij zich had ingepakt terwijl de winter nog moest beginnen. Als het regende en ik zoals altijd mijn paraplu vergeten was, zou hij langs het hokje lopen waar ik dan schuilde en me met zijn paraplu mee voeren naar de klok om in te stappen op ons vertrouwde plekje. In vakanties was het rustig, en hadden we de privacy voor echte gesprekken. Soms stonden we dicht op elkaar gepakt, te grinniken om al die mensen die zó hard hun best deden elkaar niet aan te kijken, terwijl ze elkaars adem konden ruiken. Soms lieten we foto’s of filmpjes zien op onze telefoon, van kinderen of van dansen of iets anders uit ons leven buiten die trein.

Het treinritje duurde 9 minuten, dan stapte ik uit in Leiden en reed hij door naar Amsterdam Zuid. Na de laatste keer dat ik hem zag, had ik een gedachte; als er ergens in die routine een schakeltje zou veranderen, zouden we verdwijnen uit elkaars leven. Ik schudde de gedachte van me af, het was februari 2020.

Lees verder »

Verlieskaarten

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Een setje Verlieskaarten van Verlieskunst. Dit zijn zes van de twaalf kaarten die nu verkrijgbaar zijn.
Zes van de twaalf Verlieskaarten van Verlieskunst

Heb jij ook weleens in een kaartenwinkel gestaan om een condoleancekaart voor iemand te kopen om vervolgens gefrustreerd te worden van het beperkte aanbod? Kaarten ‘Met oprechte deelneming’ zijn heel afstandelijk en de afbeeldingen cliché en ouderwets. Een gemiste kans om écht troost te bieden. Dat kan anders, dachten Marlon en Babet. Samen zijn zij op een missie om een nieuwe beeldtaal te creëren voor verlies. Dat doen ze onder andere door middel van Verlieskaarten. In mijn vorige blog kon je over Verlieskunst en de Verlieskaarten lezen, in dit blog laat ik zes verschillende kaarten zien en gebruik ze om je te vertellen over het belang van ruimte voor verlies en rouw.

Woordendeken

Een van de twaalf Verlieskaarten van Verlieskunst. De tekst op de kaart is van Babet te Winkel, de illustratie van Aida de Jong.
Tekst: Babet te Winkel Illustratie: Aida de Jong

Het is inmiddels ruim vijf jaar geleden dat mijn vader overleed. Hij overleed in de nacht van vrijdag op zaterdag. Ik herinner me nog goed dat ik meer dan ooit naar post verlangde en hoe leeg het voelde, omdat er in het weekend geen post bezorgd wordt. In de dagen erna kreeg ik een heleboel kaarten en dat vond ik op dat moment de allerfijnste vorm van troost. Ik heb toen zelfs een speciale doos gekocht om de kaarten in te bewaren, zodat ik de liefdevolle woorden erbij kon pakken als ik ze nodig had. De kaarten vormden samen een deken van troost.

Lees verder »

Verlieskunst

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Een stapeltje post met bovenop een Verlieskaart van Verlieskunst

Na verschillende verliezen in hun persoonlijke levens besloten Marlon Doomen en Babet te Winkel dat het tijd was voor actie. Ze bundelden hun krachten en richtten Verlieskunst op. Samen zijn ze op een missie om een nieuwe beeldtaal te creëren voor verlies. Dat doen ze onder andere door middel van Verlieskaarten: een alternatief voor de traditionele condoleancekaarten.

Verlieskunst

Acht jaar geleden verloor Babet haar moeder. Zij was toen twintig jaar. Ze herinnert zich dat ze zich enorm gesteund voelde door alle mensen die haar toen een kaart stuurden. Tegelijkertijd realiseerde ze zich: dit kan troostrijker! Want wat haar opviel was dat condoleancekaarten eigenlijk heel onpersoonlijk, afstandelijk, kil en cliché zijn. Wat jammer dat er niet iets persoonlijkers is en iets liefdevollers bestaat, dacht ze vaak.

Het heeft haar vele jaren, bezinning, lezen en doorleving gekost om tot een punt te komen dat ze daar een bijdrage aan wilde (en kon!) leveren. Toen ze hier met Marlon over sprak, klikte het in elkaar. Marlon liep al langere tijd rond met het idee om iets met rouw en verlies te doen. Het idee om condoleancekaarten te gaan ontwerpen ontstond nadat haar schoonouders kort na elkaar kwamen te overlijden. Zoveel kaarten op de deurmat, maar vaak met afbeeldingen en teksten die niet passend voelden. Toen de beste vriendin van Marlon vorig jaar overleed en ze dezelfde kaarten ontving, wist ze: het is tijd, dit kan anders. Om er daadwerkelijk mee aan de slag te gaan, is heel confronterend. Gelukkig hadden Babet en Marlon hetzelfde idee. Want heftige dingen samen doen, is toch net wat makkelijker. Samen kwamen ze op het idee voor Verlieskaarten: een troostrijk alternatief voor traditionele condoleancekaarten.

Samen bouwen we een wereld die beter in staat is verdriet te dragen en maken we ruimte voor allerlei verliezen – want het leven is er vol van.

Verlieskunst
Lees verder »

Mijn ruimte, jouw schat?

Tags

, ,

Maak kans op dit prachtige boek vol vellen papier van PEPIN. Lees onderin de blog hoe je mee kunt doen!

Ruimte maken in kast en hoofd

Kasten vol met postspullen heb ik, meer spullen dan ik zelf ooit zal kunnen gebruiken. Zoveel, dat ik er zelf een beetje overweldigd van raakte. Wat ik zocht, kon ik niet vinden. En wat ik vond, was niet wat ik zocht. Stap voor stap ben ik dan ook mijn spullen aan het uitzoeken, sorteren en vooral: minimaliseren. Juist als ik de keuze heb uit minder, wordt mijn inspiratie meer geprikkeld. Het geeft niet alleen ruimte in mijn kasten, maar ook ruimte in mijn hoofd! Zo kwam ik een prachtig papierboek tegen van PEPIN. Ik kocht het jaren geleden, vergat dat het bestond en gebruikte er helemaal niets uit.

Een boek vol prachtige, grote (uitvouwbare!) vellen papier

In plaats van het boek zelf te houden en te gebruiken, voelt het heerlijk om het weg te geven. Weg te geven aan iemand die wat ruimte over heeft en meteen zin krijgt om van dit papier, prachtige poststukken te maken (of andere papieren creativiteit natuurlijk!) Jij kunt dus kans maken dit boek te winnen!

Alle posters in het boek op een rijtje

Hoe maak je kans!

Kans maken op het papierboek van PEPIN is heel simpel! Laat in een reactie op deze blog weten waar jij het voor zou willen gebruiken. Laat hierbij een geldig mailadres achter, zodat ik je kan bereiken. Je kunt ook een mailtje sturen naar postfabriek @ gmail . com (zonder spaties). Zorg dat je reageert voor vrijdag 11 december 20:00, die avond kies ik een winnaar.

Liefs,
Kim

Winter(bingo)kaarten in plaats van kerstkaarten

Tags

, , , , , ,

vier winterkaarten
Vier winterkaarten

Na jaren de haat-liefde verhouding met kerstkaarten en toch elk jaar weer zwichten was ik dit jaar van één ding zeker: ik stuur geen kerstkaarten. Door het bizarre jaar ben ik totaal niet in een kerstmood en heb ik meer dan ooit behoefte aan de ruimte en de lucht om niet mee te doen aan de kerstkaarten traditie. Begrijp me niet verkeerd, kerstkaarten vind ik het leukste aan kerst maar ik verlies mezelf altijd enorm in het maken en schrijven van de kaarten omdat ik ze het liefste zelf maak, niemand wil vergeten en op elk kaartje een persoonlijke terugkoppeling op het jaar schrijf. Daarom neem ik mezelf al jaren voor om eens voor winterkaarten te gaan maar toch stuurde ik elk jaar weer kerstkaarten… tot dit jaar!

Dus heb je net als ik ook geen zin in kerstkaarten dit jaar of wil je in januari gewoon een paar mooie kaarten sturen… speciaal voor jullie vandaag winterkaarten inspiratie. Ik ben in groen en blauw aan de slag gegaan.

winterkaart groen
Winterkaart in groen
Lees verder »

Ninamaakt

Tags

, , , , , , ,

Een kaartje van Ninamaakt met de tekst 'Je bent erg oké zoals je bent. (vind ik)'

In 2020 werd ik verliefd op de kaartjes van ninamaakt. Nina tekent over schoonheid in de gewone dingen, liefde in een klein gebaar en lichtjes in een donkerblauwe nacht. Haar kaarten met lieve illustraties en geruststellende woorden dragen hoop en een glimlach in zich.

Ninamaakt

Dit kaartje van Ninamaakt met hoopvolle woorden: "de wonderen zijn de wereld nog niet uit."

Haar naam is Nina en zij maakt. Nina maakt tekeningen, letters, kaarten, kalenders, posters en meer. Ze is het liefst in de weer met een kroontjespen en mooie inkten en wordt blij van mooie details, imperfectie, eenvoudige maar bijzondere materialen en dat grootse gevoel wanneer alles blijkt te kloppen. Haar illustraties gaan over van alles, maar het liefst laat ze zich inspireren door wat ze om zich heen ziet. De natuur, een mooi gebouw, kopjes koffie. Ze tekent graag dingen die haar laten glimlachen, zodat ze die glimlach door kan geven aan iemand anders. Met haar werk wil ze laten zien dat je heus niet ver hoeft te zoeken om iets moois te zien of te beleven. Dat schoonheid overal is, altijd.

Een heel mooi kaartje van Ninamaakt met lieve wensen voor het nieuwe jaar: ‘Een nieuw begin, een verse start. Lucht in je leven, licht in je hart.’

De weekendavonturen geven me nieuwe energie en inspiratie, maar er komt pas iets moois uit mijn handen als ik genoeg rust en ruimte heb voor mijn eigen gedachten.

Nina in een interview voor ‘Thank God It Is Monday
Een geruststellend kaartje van Ninamaakt. "Wees gerust."

Met mijn illustraties wil ik het leven een beetje lichter maken. Want hoe zwaar en donker de dingen soms ook zijn, ik geloof dat er altijd hoop is. Soms zoveel dat het je bijna overvalt. En soms zijn het maar hele kleine glimpjes, verstopt in alle chaos. Maar heus, ze zijn er. Dus daarover teken ik: over schoonheid in de gewone dingen, liefde in een klein gebaar en lichtjes in een donkerblauwe nacht.

Ninamaakt
Lees verder »

Win een speciaal voor jou samengesteld papierpakket

Tags

, , , , , ,

Papierpakket winter
Een pakket met als thema winterdieren en blauw

Mijn bijdrage voor de Adventskalender van 2020 zal minimaal zijn maar er is één vakje wat ik met al mijn liefde voor jullie wil vullen. Namelijk iets waar ik zelf heel veel plezier en voldoening uithaal: het samen stellen van een papierpakket. De afgelopen twee jaar is mijn liefde voor post weer op volle kracht, de vlam brandt weer als nooit tevoren en extra fijn: ik heb inmiddels helemaal mijn stijl ontdekt. Het maken van poststukken en swaps is voor mij zo’n uitlaatklep dat het er over bloggen er bij in schiet. Wanneer ik bezig ben gaat dit zo op gevoel dat ik mezelf niet wil belemmeren door tussendoor alles netjes te houden om stap voor stap foto’s te kunnen maken. Dat is één van de redenen waarom ik mijn creatieve processen en vooral het eindresultaat voornamelijk deel op Instagram.

Papierpakket herfst
Een pakket met thema herfst en een vleugje mode

Via mijn eigen IG account krijg ik regelmatig de vraag of ik niet op verzoek of zelfs tegen betaling een poststuk wil maken voor iemand. Helaas… ik maak mijn post en swaps met zoveel aandacht en liefde dat het niet te doen is dit op verzoek te maken. Heel af en toe maak ik een uitzondering omdat ik dan enthousiast word van een bepaalde vraag maar ik maak poststukken voor mensen die ik ken en waar ik een verbinding mee heb. Swaps maak ik op thema zodat hoewel ik iemand dan nog niet ken, we wel een liefde delen voor hetzelfde onderwerp waarbij we zijn gekoppeld.

Een airmailpakket
Lees verder »

Ruimtelijke inzichten

Tags

, , ,

ruim·te (de; v; meervoud: ruimten, ruimtes)
1 plaats om zich uit te strekken: iem. de ruimte geven gelegenheid geven tot iets
2 een door grenzen bepaalde plaats; holle ruimten; (onderwijs) vrije ruimte voor niet-verplichte vakken beschikbare tijd
3 onbegrense verzameling van plaatsen; het heelal; (informeel) gezwam in de ruimte waar je niets aan hebt

Het is 2020. Het jaar waarin alles anders gaat dan anders, waarin dat wat vanzelfsprekend was en we onder “normaal” verstonden ineens veranderde. Wat heeft het leven krap gevoeld de afgelopen tijd! Krap door alle regels, krap door de maskers die ons gezicht omsluiten, krap door de heftige gebeurtenissen, krap door onze volle hoofden, krap door de grote druk op de zorg die ons alledrie verschillend raakt. Waar hebben we nu eigenlijk behoefte aan? Wat is het wat we nodig hebben? Adem eens rustig heel diep in. Voel hoe de lucht je longen vult. Adem langzaam weer uit tot al die lucht weer op is. Doe het nog eens, probeer je hele lichaam nu te vullen met de lucht die je inademt. En laat alles weer gaan. Voel je het dan een beetje? Waar wij drietjes behoefte aan hebben?

R U I M T E

Vanuit die behoefte ontstond voor de decembermaand van dit jaar vanzelf het nieuwe thema. We geven onszelf de ruimte dit jaar om niets te hoeven. We geven onszelf de ruimte dit jaar om alleen dát te doen wat lukt en goed voelt. We geven onszelf de ruimte dit jaar om het concept van de adventskalender los te laten, volledig te varen op vertrouwen en dat te laten komen wat er komt. We hopen dat we met het geven van ruimte aan onszelf, ook jullie een beetje ruimte kunnen geven. Dit jaar openen we de deuren van onze fabriek voor de adventskalender met in deze kalender ook vakjes met leegte.

Je bent uitgenodigd in onze ruimte. Je bent zelfs van harte welkom. We nemen je mee door ons 2020, we nemen je mee dit jaar uit en het nieuwe jaar in, we nemen je mee op onze ruimtereis. Bestemming onbekend! Niet alleen hier, in onze blogs, maar ook op instagram vol kleine vakjes. En natuurlijk vergeten we de mensen niet die geen instagram gebruiken. Je kunt onze feed hieronder volgen, gewoon, op het vertrouwde plekje.

Wij voelen het al, hoe we al ietsje meer ruimte hebben om te ademen. Jij ook?

Tot gauw.

Liefs,
Ruchama, Nienke & Kim

Lees verder »

Decemberzegels 2020

Tags

, , , , ,

De decemberzegels van 2020
Decemberzegels 2020

Tadaaa! Dit zijn de decemberzegels van 2020! Je kan ze vanaf vandaag kopen én gebruiken voor brievenbuspost tot en met 50 gram. Ja, echt! Met deze zegels kun je dus nú al je post voor een speciaal tarief versturen!

Vondels

PostNL werkte dit jaar samen met Vondels voor het ontwerp van de decemberzegels. Vondels is bekend geworden met zelfontworpen ornamenten voor de feestdagen. Mede-eigenaar Loesje Donner-Raedts is verantwoordelijk voor het ontwerp van de decemberzegels. Samen met PostNL koos zij uit ruim 750 unieke ornamenten de 20 kerstversieringen die prijken op de decemberzegels.

De gefotografeerde kerstornamenten zijn met de mond geblazen en met de hand beschilderd. De hiervoor gebruikte techniek is nog steeds dezelfde als toen de allereerste kerstbal zo’n 200 jaar geleden werd gemaakt. De kerstballen die te zien zijn op de decemberzegels zijn: een gouden zakhorloge, gouden pump met hoge hak, gouden camera, fuchsiakleurige flamingo, peperkoekmannetje in doosje, roze donut, peperkoekhuisje, marshmallow, teckel met kerstmuts, rood hart aan een strik, rode auto met kerstboom, grachtenpand met trapgevel, rode kerstbal met gouden sterren, klassieke notenkrakerpop met snoepwandelstokken, tijgerkop in een doosje en een PostNL-envelop met een gouden, groene en witte kolibrie.

Lees verder »