Liefde voor post

Adventskalender dag 24: de afsluiter

Tags

, ,

Lieve lezers,

In de afgelopen dagen blikten we terug op het ontstaan van onze Postfabriek. Het begon als een klein parapluutje waar we nét met zijn drietjes onder konden staan. Inmiddels is het uitgegroeid tot een heus fabriekspand. Als we aan de slag gaan met een blog, sturen we elkaar altijd een appje met: ‘Ik zit in de fabriek!’ In gedachten is dat inmiddels een groot gebouw met meerdere verdiepingen geworden. In het gebouw zitten verschillende ruimtes. Als Ruchama of Kim de fabriek in gaan, ziet Nienke voor zich hoe ze langs het gebouw loopt en achter één raam een lichtje ziet branden.

Nienke schreef: “Tijdens onze jaarlijks terugkerende adventskalender zie ik altijd de meeste lichtjes branden. En komen er elke dag een heleboel mensen naar onze fabriek. Samen zorgen we voor warmte en gezelligheid. En dit jaar voelde het warmer dan ooit. “ Wat ons opviel dit jaar is de hoeveelheid persoonlijke, uitgebreide en warme reacties op de blogs. Het was elke dag een feestje om jullie te lezen en de betrokkenheid te voelen.

Zoals na elk goed samenzijn is het ook fijn om samen even na te praten. Tijdens het aanvegen van de vloer en het klaar zetten van de spullen voor de volgende dag, deden wij dat met elkaar vooral over jullie: “Heb jij die mooie reactie van Esther gelezen?”, “Kijk nou wat Karin hier schreef!”, “Oooh lees nou wat Mieke schreef in haar kaartje aan ons!” En zo gloeiden we elke dag met zijn drietjes een beetje na van al die fijne bezoekers in ons fabriekje en passeerden alle vaste lezers wel een keertje de revue. Met warme harten knipten we het licht uit en zochten ons bed op om de volgende ochtend vroeg weer paraat te staan.

Vandaag is de laatste dag dit jaar waarop we nog even samen komen met elkaar, met jullie. Wat zeggen jullie ervan om op deze laatste dag met elkaar op te ruimen, het gebouw in orde te maken voor een korte vakantie (wie zorgt er voor de plantjes?) en nog even samen na te praten?

Op dag 1 nodigden we jullie uit om weer mee op reis te gaan. We zouden het dit keer hebben over het in je kracht staan. Voor onszelf werd dat in de periode van de kalender in het échte leven ook van ons gevraagd, en zélfs van onze dierbaren. Zo was er een prachtige synchroniciteit tussen de lessen in de kamers van de fabriek en de belevenissen daarbuiten. Hoe heb jij de afgelopen 24 dagen beleefd? Wat heb je gezien? Wat is jou bijgebleven? Wat neem je graag mee naar volgend jaar? En wat laat je juist achter?

We heten je heel graag weer welkom in 2020 en mocht je iets tegenkomen waarbij je denkt “dat zou nou mooi staan in die fabriek!”, laat het ons weten. We horen je graag.

Duizendliefsjes,

Nienke, Ruchama & Kim

Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 23: Win jij deze Stationery Goodiebox?

Tags

, , , , , , , , , ,

winnen
Win jij dit pakket?

Op de een-na-laatste dag van deze weer bijzondere adventskalender willen we één van jullie trakteren op een overvolle doos met leuke postspullen! De laatste tijd zijn we bezig geweest met het verzamelen van leuke spulletjes. Op creatieve meetings komt er vaak een “ruil- of weggeefbox” voorbij en daar zat pas een leuk setje stempels in wat ik mee heb genomen voor deze goodiebox. Ook krijgen we nog wel eens wat spulletjes opgestuurd om zelf te gebruiken of weg te geven aan wie daar blij van wordt. Zo hebben we dus heel veel leuks kunnen verzamelen voor in deze doos en stop daar een aantal van onze persoonlijke favorieten bij en dan heb je een heerlijk pakket. Kijk je mee?

Wat zit er in de goodiebox?

Postzegels, wax, label cards en een lakstempel

Om te beginnen heb ik een aantal van mijn persoonlijke favorieten toegevoegd:

  • postzegels waar je heel leuk collages mee kan maken of altijd goed werken als detail!
  • Wax en lijmstukjes om lakzegels mee te maken, hier vind je verschillende tips en tricks. Je kan een oude lepel gebruiken om de stukjes in te smelten.
  • Een lakstempel
  • Classiky label cards zijn een favoriet, ze zijn van stevig karton waardoor je ze al zo als kaartje kan gebruiken, als adreslabel of in collages kan verwerken.
favorieten
Een aantal favorieten van Ruchama
Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 22: Black box, Sync Ok en even offline

Tags

, , , ,

Sync Ok in Deventer
Sync Ok in november

Nienke en Kim gingen begin augustus samen naar Deventer. En ontdekten een bakery café met de naam Sync Ok. Daar stonden kleine zwarte kistjes op tafel die voor een intensere beleving én inzicht hebben gezorgd. Nieuwsgierig? Lees er meer over in dit blog

Op harts-tocht in Deventer

Dinsdag zes augustus gingen we samen op harts-tocht in Deventer. Tijdens zo’n harts-tocht laten we plannen en verwachtingen los. We laten ons leiden door dat wat we tegenkomen en dat wat eruit ontstaat. Zo liepen we vlak voor lunchtijd een winkel met tweedehands boeken in. Hier kochten we ieder een stapeltje boeken. Er ontstond een gesprek met de eigenaar van deze winkel. Hij raadde ons Sync Ok aan, een tentje waar je heel lekker en vegan kan eten. En die raad hebben we opgevolgd…

Sync Ok

Uitzicht vanuit Sync Ok in Deventer

Bij Sync Ok gingen we aan een tafeltje vlakbij het raam zitten en het voelde meteen goed. Helemáál nadat het verhaaltje op de menukaart ons opviel.

Super tof dat je hier zit. Kies het plekje uit dat je het meest aanspreekt en laat je door ons verwennen. We zijn een zone die vrij is van WiFi, telefoons en laptops. Die mag je in je tas laten of in de black box stoppen. Bij Sync Ok draait het om contact met jezelf of elkaar. In ieder geval een kwaliteitsmoment in een relaxte groene omgeving.

Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 21: Herinneringen versturen

Tags

, , ,

Kaarten met eigen foto's via Greetz

Een paar weken geleden kreeg ik een berichtje van een vriendin. ‘Nien, zou je alle foto’s die ik jou gestuurd heb willen terugsturen? Ik ben ineens al mijn foto’s kwijt!’ Haar telefoon had heel vreemd gedaan en daarna waren alle foto’s verdwenen. Gelukkig ontdekte ze later dat een groot deel van de foto’s veilig op haar computer stonden, maar een deel van de foto’s bleek echt weg te zijn. Natuurlijk ging ik meteen op zoek naar alle foto’s en video’s van ons en haar zoontje. En zo zagen we allebei weer een heleboel kostbaar beeldmateriaal. Er kwamen herinneringen boven en we blikten samen terug.

Deze gebeurtenis was meteen een waarschuwing. Dit kan iedereen overkomen! Voor de zekerheid heb ik meteen alle foto’s van mijn telefoon op mijn computer gezet. Van de leukste foto’s maakte ik fotokaarten, zodat er nu ook een tastbare versie van is. Die kaarten wilde ik meteen gaan versturen, totdat ik terugdacht aan het terugblikken met die vriendin, en hoe fijn het was om samen herinneringen op te halen. Ik besloot de kaarten te bewaren, zodat ik dat in de toekomst ook via deze kaarten kan doen!

Herinneringen versturen

Mijn nieuwe agenda en kaarten met foto's om herinneringen te versturen

Ken je die herinneringen die Facebook je stuurt? Dat er een foto verschijnt die je een paar jaar geleden op diezelfde datum plaatste? Ik bedacht dat het per post misschien nog leuker zou zijn! Achterop de fotokaarten die ik maakte, heb ik de datum geschreven waarop de foto’s zijn gemaakt. Als reminder schreef ik die dagen ook in mijn nieuwe agenda. Die kaarten ga ik versturen als herinnering rond diezelfde dag in 2020.

Misschien is het voorval met de verdwenen foto’s meteen ook voor jou een waarschuwing. Zorg ervoor dat je je telefoonfoto’s ergens opslaat, zodat je ze niet kwijt bent als er iets met je telefoon gebeurt. En heb je dit jaar nog een vrij momentje? Maak dan kaarten van de leukste foto’s. Mooie herinneringen aan het oude in het nieuwe jaar!

Liefs,

Nienke

PS Ik schreef aan het begin van dit jaar een blog over de fotokaarten van Greetz. Daarin laat ik stap voor stap zien hoe je dat doet.

Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 20: Stationery Adventskalender (inpak) inspiratie

Tags

, , ,

adventskalender

Ik zag ze al eerder op Instagram voorbij komen en dacht dan “maar dát is leuk!” – de zelfgemaakte Adventskalenders die vriendinnen met elkaar uitwisselen. Juist toen ik een aantal weken geleden bedacht hoe ik hier zelf vorm aan zou kunnen geven en wie ik hiervoor zou kunnen vragen kwam het oproepje van Ingrid voorbij. Ook zij wilde graag een Adventskalender vol stationery uitwisselen met iemand maar met wie? Joehoe, ik!

Al snel besloten we de uitdaging aan te gaan, wisselden ideeën en verwachtingen uit en spraken een budget en datum af. Wij zijn gegaan voor een combinatie van stationery uit eigen voorraad, zelf te maken én wat te kopen. Vandaag laat ik je vooral zien hoe ik vorm heb gegeven aan de Adventskalender voor Ingrid, aangezien ik in mijn enthousiasme al heel wat items had ingepakt voor ik er foto’s van had gemaakt. Ik maakte ook nog een stationery Adventskalender die door de brievenbus past, die zie je verderop in dit logje.

Begeleidend boekje bij de Adventskalender
Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 19: Ruchama haar 2019

Tags

, , ,

Onverwachte kus-aanval van Cody

Ik denk dat in je kracht staan een logisch gevolg is van trouw zijn aan jezelf. Zoals je vorig jaar al ik kon lezen ben ik al jaren druk bezig met trouw aan mijzelf zijn en steeds meer voel ik de kracht die daar achter staat. De kracht die je vaak genoeg pas achteraf voelt, na alle momenten waarop je voor jezelf hebt gekozen, in jezelf bleef geloven en achter je keuzes bleef staan. In je kracht staan als beloning voor alle keren van het trouw zijn aan jezelf.

Je rijbewijs halen op je 32e

auto
Mijn eerste, eigen autootje

In mijn terugblik op 2018 vertelde ik je over mijn besluit om mijn rijbewijs te gaan halen en schreef o.a. “Ik heb me afgevraagd waarom ik dit nooit eerder ben gaan doen maar had me jaren geleden achter het stuur gezet en ik was in paniek geschoten. Nu rijd ik met plezier, heb totaal geen angst en verheug me zó op die vrijheid. Door al die jaren trouw te blijven aan mezelf, achter mijn eigen keuze te durven staan, kan ik nu zo het rijden genieten!”

Wist ik op dat moment nog niks van de faalangst die een aantal weken later ineens in mijn lijf kroop en alle trouw aan mezelf zijn onderuit geprobeerd heeft te trappen. Want als ik aan 2019 denk, denk ik aan het tóch halen van mijn rijbewijs. Aan de trouw én kracht die het me heeft gekost om niet op te geven, om te blijven geloven in mezelf ondanks dat ik niets liever wilde dan opgeven want wat is faalangst een naar en verraderlijk iets.

Ik moest terug naar de basis, mezelf letterlijk ruimte en tijd geven en daarmee mezelf teleurstellen. Toegeven aan mezelf en anderen, dat ik er nog niet aan toe was om examen te doen omdat de angst groter was geworden dan mijn vertrouwen en plezier. Het kostte me maanden, heel veel tranen en een lijf vol stress om constant terug te blijven komen bij mezelf. Om toe te geven dat ik die enorme drang naar vrijheid groter wilde laten zijn dan de angst.

Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 18: Sarie over in haar kracht staan

Tags

, , ,

Jaren geleden toen ik op zoek was naar mooie kerstkaarten, werd ik verliefd op de prachtige stijl van Sarie. Niet alleen haar gebruik van kleur, maar ook de verschillende lagen in haar illustraties en het voelen van haar hart in haar werk. Sindsdien ben ik Sarie blijven volgen en zag haar steeds dichter bij zichzelf komen. Ik meldde me daarom direct aan toen Sarie proefpersonen zocht voor een nieuw project met de naam ‘Gelukspost’. Elke maand een beetje Sarie in de bus, hoe heerlijk is dat? Na twee edities ontvangen te hebben wist ik: Sarie heeft een verhaal te delen voor onze adventskalender. Pas enkele dagen geleden vroeg ik haar voor een gastblog met een deadline heel dichtbij, ze aarzelde geen moment en een paar dagen later vond ik het volgende verhaal in mijn inbox. Lees en geniet mee én ontdek welk vervolg het Gelukspost project krijgt in 2020.

Confetti

Voor de buitenwereld ben ik zo iemand die het allemaal voor elkaar heeft. Gelukkig getrouwd -zonder kinderen mét drie katten, een eigen onderneming, grootse plannen voor de toekomst en net een prachtige reis gemaakt. Sinds een jaar of 5 ben ik iemand die ‘weet wat ze wil’. Iemand met een verhaal. Zo’n lucky bastard die haar dromen achterna gaat. Dat is wel eens anders geweest.

Een door Sarie geïllustreerde geometrische vos met vooral blauwe en paarse kleure en in elk vakje een andere afbeelding, zoals een denneboom en een sterrenhemel. De kaart ligt op een kraftkleurige enveloppe. Daarachter zie je dennentakken en kerstlampjes.

Het is November. De herfst is in volle gang. De zon schijnt. Als ik nu buiten zou lopen zou ik zien dat de kleuren van het bladerdek sinds gisteren alweer veranderd zijn. Een vurig schouwspel van rood en geel en gouden zonnestralen. De wind laat de blaadjes als confetti over straat dwarrelen. Maar ik ben niet buiten. Ik staar naar een computerscherm in een kil kantoorpand. Mijn panty knelt. Mijn haar probeert te ontsnappen uit mijn zorgvuldig gestylede knotje.

Ik tel de minuten af tot mijn lunchpauze. Ik heb nog geen idee dat ik hier niet hoor. Ik ben eigenlijk best trots. Op mijn allereerste ‘echte’ baan. Op mijn kast vol colbertjes en groeiende verzameling lippenstift. Trots dat ik mezelf elke dag om half zeven naar de trein sleep en tussen alle andere colbertjes naar een plek reis waar ik grotemensendingen doe. Een bijdrage lever aan de maatschappij. De overige colbertjes op mijn werk lijken het reuze naar hun zin te hebben. Er wordt gelachen bij de koffieautomaat, met grote passen rondgerend ‘geen tijd, te laat, ik ben te laat!’, en gepassioneerd gesproken over allerhande werk-issues. Ik doe gezellig mee. We maken er het beste van. Is dat niet hoe het werkt?

Wake up

Het beste…. Het begon me schrikbarend snel te dagen dat dit niét het beste was. Niet voor mij en niet voor de wereld. Terwijl mijn hoofd me verhalen vertelde over normen en waarden, verwachtingen en acceptatie, zocht mijn hart wanhopig naar een uitweg. En in plaats van haar te overrulen – te zeggen dat het allemaal wel goed zou komen, dat dit nu eenmaal was wat ‘volwassen zijn’ inhield – besloot ik te luisteren. Echt te luisteren.

De oplossing kwam als vanzelf toen ik als toeschouwer eens eerlijk naar mijn leven keek. Ik zag mezelf keihard werken voor allerlei spullen die ik eigenlijk niet nodig had. Ik spendeerde mijn geld aan nieuwe kleren, vakanties, de inrichting van mijn huis. Alles om afleiding te bieden aan de subtiele grijsheid van het bestaan dat ik lijdde. Het leven voelde kleurloos omdat ik woonde op een plek waar ik niet thuis was, maar waar wel werkgelegenheid was – en ik besteedde het grootste deel van mijn tijd aan werk om het leven te kunnen bekostigen dat onlosmakelijk verbonden was met deze plek in dit bestaan. Ik was begonnen een web te knopen voor mezelf waar ik weldra nooit meer uit zou kunnen ontsnappen.

Sarie kijkt lachend in de camera. Achter haar zie je rotsen, sneeuw en dennenbomen met een geïllustreerde maan.

Dus in plaats van het gat in mijn hart te dichten met méér spullen, méér reizen en leven van loonsverhoging naar huisuitbreiding, gooide ik het roer om. Honderdtachtig graden. Toen ik met een kritische blik om me heen keek bleek ik eigenlijk niet zoveel nodig te hebben. Spullen gaven me geen vervulling en wat mijn hart wél deed zingen was veelal gratis en in overvloed aanwezig voor wie zichzelf de vrijheid gunt ervan te genieten.
En dus deed ik alles weg. Mijn spullen, mijn prachtige appartement, mijn baan waar ik nét een vast contract aangeboden had gekregen. Als het niet paste, moest het gaan.

Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 17: Kims cadeau – If you find this letter

Tags

, , , ,

Het boek If You Find This Letter

In het vakje van vandaag hoop ik iemand blij te maken met het boek waar ik zelf al weken van geniet: If You Find This Letter van Hannah Brencher.

In mijn tas leeft al een hele tijd het boek If You Find This Letter van Hannah Brencher. Staand in de metro naar mijn werk, lees ik vaak weer een paar bladzijdes. Het is het soort boek wat je op kan pakken en weer weg kan leggen, zonder dat je eruit bent. Op de bladzijdes onderstreepte ik passages, in de kantlijnen krabbelde ik notities en de bladzijdes zitten vol met ezelsoren van waar ik gebleven ben of iets later wil kunnen terugzoeken. Ik hou ervan als boeken een beetje met me mee leven.

In mijn derde blog over liefdesbrieven schreef ik al over het More Love Letters project van Hannah Brencher. In het boek If You Find This Letter beschrijft Hannah hoe zij haar missie vond in het leven.

Het boek is een memoir waarin Hannah schrijft over haar verhuizing naar New York om daar bij de UN te werken. Een droom die uit komt, maar waarbij Hannah zich in de realiteit volledig verloren voelt in de stad én in zichzelf. Ze raakt steeds somberder en gebruikt een uitlaatklep die ze via haar brieven schrijvende moeder met de paplepel ingegoten heeft gekregen: ze schrijft brieven aan vreemden op straat. Het doorbreekt haar gevoel van eenzaamheid en via het schrijven van de brieven, vindt Hannah langzaam maar zeker haar kracht terug.

Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 16: Nienke’s cadeau: Oscar en oma Rozerood

Tags

, , , , , , ,

Oscar en oma Rozerood, een boek van Eric-Emmanuel Schmitt.

In dit vakje van onze adventskalender vertel ik over een boek dat in het afgelopen jaar meerdere keren op mijn pad kwam: Oscar en oma Rozerood. Ik wil het cadeau geven aan iemand die geraakt wordt door mijn beschrijving van dit boek en het graag helemaal wil lezen.

Oscar en oma Rozerood

Het boek gaat over de tienjarige Oscar die vanuit zijn ziekbed brieven schrijft aan God. Dat schrijven was een idee van oma Rozerood, de oudste van alle mevrouwen in rozerode jasschorten die elke dag in het ziekenhuis komen om met de zieke kinderen te spelen. Oscar was niet meteen enthousiast over haar idee. Ze hebben hem er immers al een keer met de kerstman in laten stinken en hij vindt het één pot nat: allemaal leugens, fabeltjes en flauwekul. Maar oma Rozerood verandert zijn kijk daarop en weet hem te overtuigen. Zij leert hem dat schrijven je minder alleen kan laten voelen en dat je aan God kan schrijven wat je denkt.

Gedachten die je voor je houdt, zijn gedachten die op je drukken, die zich in je hoofd nestelen, die een last voor je zijn, die je verlammen, die de plaats innemen van nieuwe ideeën en die je ziek maken. Als je er niet over praat, word je een vuilnisbak vol oude gedachten die gaan stinken.

Oma Rozerood

Oma Rozerood legt uit dat je God één ding per dag mag vragen. En dat dat niet inhoudt dat je van alles bij hem kan bestellen. God is geen kerstman. Je mag hem alleen dingen vragen die met je innerlijk te maken hebben, zoals moed, geduld en inzicht. Én je mag hem ook vragen iets voor iemand anders te doen.

En zo is het gekomen. Oscar begint brieven aan God te schrijven. In het PS van zijn eerste brief vraagt hij hoe nog hoe je dat doet. Hij heeft immers het adres van God niet. Maar Oscar heeft snel door hoe het werkt. Zijn eerstvolgende brief begint hij met: ‘Geweldig! Dat heb je knap gedaan. Nog voordat ik de brief heb gepost, geef je me al antwoord. Hoe doe je dat?’

Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

Adventskalender dag 15: Ruchama geeft een lakzegel basis set weg

wax
Win dit bakje met wax

Bij de vraag wat ik weg zou willen geven kom ik dan gelijk uit bij toch wel één van mijn favoriete en momenteel meest gebruikte materiaal – de lakzegel! Je kan er niet omheen, de lakzegel is (in de creatieve wereld) weer net zo populair als hij vroeger was. Allang niet meer alleen achter op een envelop maar ook mooi als detail op een ingepakt cadeautje. Prachtig op een kaart en je kan van een lakzegel zelfs een labeltje maken voor om een bundeltje post. Genoeg mee te experimenteren en dus onmisbaar op het bureau van een ware postliefhebber!

lakstempels
Kleine lakstempels




 Lees verder »Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail