Liefde voor post

Vlinders in je buik

Tags

, , , , , , , , , , ,

Cadeau ingepakt met producten van Vlinders in je buik

Cadeau ingepakt met producten van Vlinders in je buik

Door de jaren heen ben ik het begrip post breder gaan zien. Post is voor mij zoveel meer dan kaartjes en brieven. Een poststuk is een pakketje gebundelde aandacht, een manier om iets over te brengen. En daar waar woorden tekort komen, probeer ik andere middelen te vinden. Zo kan een cadeautje dat met liefde is ingepakt me datzelfde fijne postgevoel geven. Als iets met aandacht en liefde is ingepakt, voel je dat! 

Vlinders in je buik

Happy wrapping met Vlinders in je buik

Happy wrapping met Vlinders in je buik

Corina herkent die liefde voor papier en iets met aandacht verpakken. Zij heeft een webwinkel vol moois dat je kan gebruiken bij het inpakken van je cadeautjes. Ze wil alleen maar producten verkopen waar je op slag verliefd op wordt en gaf haar webwinkel daarom de passende naam ‘Vlinders in je buik’. Ik werd vooral verliefd op de verschillende cadeauzakjes die ik ook weleens als envelop gebruik. En ik miste de mogelijkheid om die bij Vlinders in je buik te bestellen toen Corina tijdelijk de deuren van haar webshop sloot. Maar er is goed nieuws voor alle papierliefhebbers: Vlinders in je buik is terug! Afgelopen zomer nam Corina de beslissing om na elf jaar afscheid te nemen van haar baan in het onderwijs en zich fulltime te richten op haar gezin én webshop.

Op de foto hierboven zie je van links naar rechts de volgende cadeauzakjes:

Feestdagen

Cadeaupapier uit de nieuwe feestdagen collectie

Bij Vlinders in je buik vind je nu ook mooie nieuwe papiertjes speciaal voor de feestdagen. Op de foto hierboven zie je een selectie uit het cadeaupapier voor Sinterklaas en Kerst. Ben je benieuwd hoe ik dit gebruik? In dit blog laat ik je een paar voorbeelden zien én vind je een leuke kortingscode. Kom je kijken?

Op de foto hierboven zie je van links naar rechts het volgende mooie cadeaupapier:

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Lakzegels II + Winactie Café Analog!

Tags

, , , , , ,

Lakzegels

Lakzegels op poststukken en cadeautjes

Het is alweer vijf jaar geleden dat ik een blogje over het maken van lakzegels schreef. Lakzegels kocht je in die tijd voornamelijk nog bij stempelwinkels en daar is de afgelopen jaren een enorme verandering in te zien! Zo is Hema op een gegeven moment lakzegels gaan verkopen, Xenos volgende hun voorbeeld en met de komst van Aliexpress weet je van gekkigheid niet meer welke lakstempel je dit keer moet kiezen. Hierdoor hebben degenen met een klein(er) budget ook met de lakzegel kennis kunnen maken.

Een andere verandering is dat we de lakzegel natuurlijk kennen als sluitzegel voor documenten en brieven maar wordt hij tegenwoordig vooral gebruikt als ‘finishing touch’op een cadeautje of bestelling. Bestel je wel eens bij NikkiDotti dan is de kans groot dat je wel eens zo’n als een waar cadeautje ingepakte bestelling hebt ontvangen mét lakzegel. Prachtig toch? Op Instagram zie je de ene na de andere creatieveling verliefd worden op de lakzegel en wat je er allemaal mee kan!

NikkiDotti

Een bestelling van NikkiDotti

Ben jij nog niet verkocht of nieuwsgierig naar wat je er mee kan, heb je beginners vragen? Ik laat het je vandaag allemaal zien! Terwijl jij dit op zondag kan lezen zit ik bij het Stationery Café in Bussum met als thema Lakzegels! Extra leuk is dus dat Café Analog voor dit logje dan ook een prachtige, exclusieve paddenstoel lakstempel weg geeft. Later lees je hoe je kans maakt op de lakstempel.

lakstempel

De te winnen lakstempel

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Le Village des Boîtes aux Lettres

Tags

, ,

‘Ik ben vast niet de eerste die het jullie schrijft, maar kennen jullie het brievenbusdorp St-Martin-d’Abbat, ten oosten van Orleans?’ schreef lezeres Tanny ons in een mailtje in 2017. Echter, Tanny was wel degelijk de eerste die ons schreef over dit bijzondere dorpje in Frankrijk. Le Village des Boîtes aux Lettres is de bijnaam van het dorpje Saint-Martin-d’Abbat. Zoals de naam al doet vermoeden maken de bewoners van het dorp er een sport van om een zo bijzonder of opvallend mogelijke brievenbus te hebben staan voor het ontvangen van alle post. Een rondrit door het dorp is dus erg de moeite waard als postliefhebber. Natuurlijk zou ik het liefste mijn eigen beleving hiervan met jullie delen, maar omdat een bezoek aan Frankrijk voorlopig nog niet op de planning staat doen we het dit keer met de foto’s die Tanny maakte op haar vakantie!

Foto’s door: Tanny

Met een beetje hulp van Google Translate wist ik te achterhalen dat het project stamt uit 1997, toen dorpsbewoner Michel Lafeuille opperde om als dorp onderdeel te worden van de globale Letterbox Art beweging. Het doel was om het kleine dorpje op de kaart te zetten voor toerisme. Inmiddels zijn er in het dorpje als een soort openluchttentoonstelling zo’n 200 brievenbussen te bezichtigen. Elke brievenbus zegt iets over de bewoners van het huis, soms is bijvoorbeeld hun beroep te achterhalen of zegt het iets over hun passie.

Foto’s door Tanny

Afgelopen zomer passeerde Tanny het dorp weer en kocht er een aantal ansichtkaarten. Ze was zo lief om ons er twee te sturen! Wat ik daarbij heel erg leuk vond was dat op de schrijf-kant van de ansichtkaart een overzicht staat met de namen van de families van de bijbehorende brievenbussen aan de voorkant!

Meer Letterbox Art? Op bol.com vind je het Australian Letterbox Art boek. Of kijk eens op Pinterest!

Heb jij ook een bijzondere brievenbus? Laat hem zien op Instagram met de hashtag #postfabriek, dat vinden we leuk.

Liefs,
Kim

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Everything is connected

Tags

, , ,

Everything is connected van Keri Smith

Everything is connected van Keri Smith

Een nieuwe wereld scheppen, ansichtkaart voor ansichtkaart? Everything is connected van Keri Smith bevat 50 ansichtkaarten die je uitdagen om jezelf en je omgeving wakker te schudden. Wat gebeurt er als we onze eigen realiteit kunnen creëren door onze dagelijkse dingen anders aan te pakken?

Everything is connected

Laat berichten voor vreemden achter op openbare plekken, stuur een kaart naar een oud-leraar, start een kettingbrief, schrijf over iets dat je hebt meegemaakt en deel het met iemand die je niet zo goed kent, nodig iemand uit om elkaar in het echt te ontmoeten in plaats van het contact via Facebook en ga zo maar door. De opdrachten op de kaarten dagen je uit om gewoontes te doorbreken en onverwachte dingen te doen. Door de handige perforatierand kan je de kaarten gemakkelijk uitscheuren en versturen. Het boekje gaf mij fijne postkriebels. Hoe geweldig is het om iets onverwachts op je deurmat te vinden?

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Zusterhood: Thema Luchtkasteel

Tags

, , , , , ,

Detail van mijn bijdrage voor deze schrijfronde van Zusterhood

Detail van mijn bijdrage voor deze schrijfronde van Zusterhood

Op 1 augustus kreeg ik een nieuwe post-oproep van Zusterhood. Het thema voor deze ronde is Luchtkasteel. Ik werd opnieuw uitgedaagd om vanuit eigen inzicht, smaak en discipline een kunstbrief te maken. In de envelop mag alles wat bij het thema past en er werden opdrachten ter inspiratie gegeven:

  1. Hoe bouw je een luchtkasteel?
  2. Lijst van kamers in luchtkasteel
  3. Uitnodiging voor feest/evenement in luchtkasteel

Luchtkasteel

Onderdeel van mijn poststuk

Onderdeel van mijn poststuk

De hele maand augustus ben ik met mijn luchtkasteel bezig geweest. Het groeide en groeide. En toen er aan het einde van de maand een kunstbrief van zuster Julie bij mij op de deurmat viel, ontdekte ik haar compleet andere kasteel. En dat is nou één van de dingen die ik zo geweldig vind aan briefwisselingen. Verhalen over belevenissen en belevingen zijn deurtjes naar een andere wereld waar je via de brieven zo in kan stappen.

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Schrijven met gevangenen: radio doc / Tony

Tags

, ,

Enkele maanden geleden bracht een lezeres een radio documentaire onder de aandacht bij ons: Man per Post. De documentaire gaat over de 40-jarige Monique die schrijft met meerdere gevangenen in de Verenigde Staten. Één van die gevangenen krijgt gevoelens voor Monique en spreekt deze naar haar uit, waarna er voor Monique een periode aanbreekt waarin zij probeert te ontdekken of die gevoelens wederzijds zijn en wat ze daar dan toch mee aan moet.

Het luisteren van de documentaire vond ik zelf erg bijzonder. Sowieso omdat ik het medium radio documentaire heel bijzonder vind. Ik heb het al vaker uitgelegd over de audiobrief, maar het luisteren maakt dat ik me juist extra concentreer en het soms net voelt alsof ik zelf bij de ander in de woonkamer zit. Ik vind het heel intiem om iemand zo te horen vertellen over haar gevoelens via de radio, zoals Monique doet in de documentaire.

Luisterbeleving van José

De documentaire werd getipt door José, zij schrijft zelf met gevangenen en luisterde zo met extra interesse. Ik vroeg haar wat het met haar had gedaan om naar de documentaire te luisteren en mocht daar iets met jullie over delen:

Ik vond het heel bijzonder om te horen, ook om te horen hoe verschillend Linda en Monique met de penvriendschap omgaan. Zelf zit ik er een beetje tussenin; ik ben niet direct duidelijk geweest over de kans op liefde/relatie, zoals Linda dat wel was. Ik ben daar snel wél duidelijk in geworden, omdat ik geen valse verwachtingen wilde wekken. Mijn penpal heeft namelijk wat toespelingen gemaakt, wat het schrijven wat moeizamer maakte. Ik voelde mij wat minder vrij om te schrijven wat er in me opkwam en was op mijn hoede geen dingen te schrijven die een verkeerde indruk zouden geven. Inmiddels vinden we de ‘flow’ weer terug samen. Voor een huwelijk kiezen, zoals Monique doet, zou ik zelf niet doen. Nu is dat natuurlijk makkelijk gezegd wanneer je niet verliefd bent, en is de man met wie ik schrijf ook meer van mijn vaders’ dan van mijn eigen leeftijd.

Zelf herkende ik me wel in de beleving van José. Ik heb een penpal nooit concreet verteld wat er wel/niet zou gebeuren, maar heb zelf ook niet ervaren dat een penpal daar ooit toespelingen op maakte. Ik realiseerde me zelfs dat in het contact met Tony hij nog nooit iets gezegd of gevraagd heeft waar ik me oncomfortabel bij voelde. Hij liet mij de grenzen bepalen en hield zich daar aan en vroeg me ernaar als hij ergens niet zeker van was. Uiteindelijk is het contact met Tony ook daardoor uitgegroeid tot een hele echte vriendschap en daarin herken ik toch weer een stukje van Monique. Want ook al gaat er tussen Tony en mij nooit een huwelijk ontstaan, ik ken wél de ervaring waarbij de band de situatie overstijgt en je elkaar echt van mens tot mens leert kennen.

José vond ook een stuk herkenning.

Ik herken wel wat er gezegd wordt; dat brieven enorm belangrijk zijn voor gevangenen. Voor hen ben je de lijn naar de buitenwereld, ‘mijn’ penpal schrijft ook met meerder mensen (inderdaad niet allemaal wanhopige alleenwonende vrouwen) en zou het liefst nog meer contacten krijgen. Dat is wel iets wat ik me na het horen van deze documentaire weer extra ben gaan realiseren. Soms verbaast het me hoeveel mijn penpal nog te schrijven heeft, gezien het feit dat hij zoveel opgesloten zit en met name medegevangenen ziet. We schrijven over van alles en nog wat; dagelijkse dingen, politiek, religie… Inmiddels weet ik waarvoor hij is veroordeeld, maar ik heb hem dit nooit direct gevraagd. Het leek me dat ik dan toch met een soort vooroordeel zou beginnen aan de penvriendschap. Overigens heeft de wetenschap mijn kijk op hem niet veranderd, misschien schrijven we daarvoor ook al te lang (een jaar of 7)…

Voor mij blijft wat ik eerder in blogs geschreven heb staan. Ik ben niet van plan opnieuw met iemand te gaan schrijven, maar met Tony is het contact erg fijn. Inmiddels heb ik ook zijn stem wel eens gehoord en bewegend beeld gezien. Het was verrassend zijn accent te horen en het maakte het contact extra persoonlijk. Het gaf ook iets meer vrijheid om te praten over hoe zijn leven daar er echt uit ziet, doordat er bij brieven altijd de kans is dat ze gelezen worden en er dus van alles niet in kan staan. Ik heb me wel eens afgevraagd of ik Tony zou kunnen bezoeken, maar de onderneming is zo groots en bovendien is de kans van slagen beperkt door de grote afstand en alle regels die er bestaan. Als ik pech heb reis ik de hele reis, om vervolgens te ontdekken dat er die maand geen bezoek mag komen om wat voor reden dan ook. Het vreemdste in het hele contact is wel dat na zoveel jaar, het ook normaal wordt. Zijn leven is zijn leven en het mijne is het mijne, het kon niet meer verschillen van elkaar dan het doet, maar dat is altijd zo geweest. We weten samen niet beter.

Wat deed de documentaire met jou?

Liefs,
Kim

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Wat Niemand Had Verwacht

Tags

, , , , ,

In Wat Niemand Had Verwacht (geschreven en geïllustreerd door Marit Törnqvist) voelde ik tijdens het lezen ontzettend de thema’s waar we met de Postfabriek ook voor staan: onthaasten, verwachtingen doorbreken, er zijn voor elkaar. De hoofdpersoon in het boek maakt zelfs een bedje van brieven. Dus toen mijn zoontje het leende van de bibliotheek wilde ik nadat ik het hem had voorgelezen, óók met jullie delen. Pak wat te drinken, ga lekker zitten en laat je ontroeren door dit prachtige verhaalt.

Zelf dit boekje bezitten? Vraag ernaar bij je lokale boekwinkel (altijd goed om de kleinere, lokale boekwinkeltjes te steunen en ze kunnen boeken vaak bestellen als ze ze niet direct hebben staan!) of vind hem bij bol.com!

Liefs,
Kim

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Post in het nieuws

Tags

, , , , ,

 

De afgelopen dagen was post weer veel in het nieuws. Ik scrolde langs artikelen op verschillende social media, zag het op het nieuws en las het in de krant. Dit waren geen verhalen over de kracht van post, maar het was nieuws over verdwijnende brievenbussen en de aangekondigde tariefverhoging van PostNL. En ik merkte wat dit nieuws deed: het gaf een negatief gevoel aan het begrip post. En dat is zo jammer!

Radio 5

Hoe erg is het als post verdwijnt?

Deze golf aan berichten, reacties en gesprekken begon bij mij met een mailtje van radio 5. Aan het begin van die dag had ik al wel wat koppen van nieuwsberichten voorbij zien komen, maar nog niets uitgebreid gelezen. Toen het mailtje kwam, ben ik het nieuws gaan lezen en heb daarna de schrijfster van het mailtje gebeld. En zo kwam het dat ik een paar uur later met Bert Kranenbarg belde en dat gesprek was live op de radio te horen. Het duurde een paar minuten en er was enige druk om binnen die tijd een boodschap over te brengen en ook nog goed naar elkaar te luisteren. Ik ging mee in de snelheid en het vloog voorbij. Achteraf bedacht ik wat ik nog meer had willen vragen en wilde delen met de luisteraars van radio 5.

Bert vroeg bijvoorbeeld:’Hoe erg is het als post verdwijnt?’ Hij gebruikte een koets en een auto als voorbeeld. Dit voorbeeld bleef in mijn gedachten hangen. Ook deelde hij zijn postadres naar aanleiding van zijn vraag over vakantiekaartjes. Toen ik de daaropvolgende dagen opnieuw berichten las over verdwijnende brievenbussen en de tariefverhoging van PostNL, besloot ik te gaan schrijven. Geen digitaal bericht, maar een échte brief speciaal voor Bert.

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Zomerse kaartjes

Tags

, , , , , , ,

Op zoek naar originele vakantiekaartjes? Je kan bestaande zomerse kaartjes natuurlijk ook pimpen!

Zomerse post

In mijn vorige blogje laat ik zien dat ik als thuisblijver toch vakantiekaartjes verstuur. Met een beetje hulp van de kaartservice van Greetz ontwerp ik ze bijvoorbeeld zelf. Maar er zijn natuurlijk veel meer opties. Zo schreef Ruchama een aantal inspirerende blogjes over haar vakantiekaartjes. Daarin vertelt ze dat ze altijd knutselspullen inpakt om kant en klare vakantiekaartjes persoonlijker te maken. Geïnspireerd door haar leuke ideeën én bij gebrek aan souvenirshops, surf ik op het net op zoek naar leuke kaartjes om te pimpen. In dit blog vind je een overzicht van zomerse kaartjes en blogs die je wellicht inspireren. Kom je kijken?

Ijsjes

Zomerse kaartjes met ijsjes van Teken-ing, byBean en Envy Cards.

Ijs ijs baby!

Het zal vast te maken hebben met al die warme dagen, maar op zoek naar zomerse kaartjes, viel ik vooral voor kaartjes met ijsjes erop!

  1. Kaart met verschillende kleurrijke ijsjes van Teken-ing
  2. Ijs ijs baby! Kaart van byBean
  3. Kaart met ijsje van Envy Cards

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

De f*cking groeten!

Tags

, , , ,

Disclaimer: in deze blog zullen vloekwoorden voorkomen. Na wat boze feedback op één van onze printables, zet ik de waarschuwing maar vast neer. Want in deze blog hou ik het even iets minder netjes. 

Je staat er niet snel bij stil maar ook in de wereld van de post bestaat er aardig wat etiquette. Zo open je een brief met een groet en eindigt er ook mee. Als iemand jarig is, dan zet je ‘gefeliciteerd’ op de kaart, bij een overlijden is het ‘gecondoleerd’, is iemand ziek dan schrijf je vaak het woord ‘beterschap’ en op kaartjes die we op vakantie versturen komt het al snel neer op ‘het is hier fantáááástisch!” Maar wat nou als het helemáál niet zo fantastisch is?

Op vakantie

Ja, eindelijk! Na anderhalf jaar niet op vakantie te zijn geweest vanwege onze verhuizing en een hoop tegenslagen in de eerste helft van 2018 gingen we éindelijk weer op vakantie met het gezin. Wat keek ik er ontzéttend naar uit. Ik was enorm toe aan tijd met z’n viertjes waarin ik even niets anders zou hoeven dan vooral allerlei leuke dingen doen. We hadden een weekje geboekt op een vertrouwd plekje, namelijk in een huisje bij Koe in de Kost. Op vrijdagochtend moest ik nog even werken en in de middag vertrokken we. Al tijdens de autorit voelde ik me niet zo lekker, maar dat zou vast zo over zijn! Op zaterdagochtend deden we even boodschappen vanuit het huisje en rende ik een soort van-alles-wat winkeltje in voor kaartjes. Vorige keer was het zo moeilijk geweest kaartjes te vinden daar, dat toen ik een kaartenset zag met foto’s van Salland door mensen uit Salland waarvan de opbrengst naar een hospice ging, ik het gauw mee greep en tevreden met mijn vondst terug ging naar het huisje.

Echter, in de dagen erna bleven de kaarten onaangeroerd liggen. Met dik 39 graden koorts lagen zowel ik als mijn man op de bank van het huisje. De kinderen hadden nergens last van, maar van leuke dingen doen samen was geen sprake. Allebei waren we geveld door een bacteriële infectie in onze keel en ik was zieker dan ik me in jaren kan heugen. Ontstoken keel, ontstoken stembanden, ontstoken ogen. De kaartjes lagen daar pesterig te wachten op mijn mooie woorden over hoe de vakantie had moeten zijn!

Kaartjes schrijven

Halverwege de vakantie lag ik als een hoopje ellende op de bank te zwelgen in zelfmedelijden en te wensen dat ik thuis was en in mijn eigen bed lag. Bij het afruimen van de tafel zag ik opnieuw de kaartjes liggen en in de hoop dat ik me beter ging voelen deed ik een poging een kaartje te schrijven aan Nienke. Een kaartje zoals het hoort.

Maar na het schrijven voelde ik me ineens zo boos en schijnheilig! Wat zat ik nou te kletsen? Ik had het HELEMAAL niet leuk! En in mijn boosheid pende ik een nieuwe tekst op een kaartje aan Nienke.

Zo kon ik er nog wel eentje schrijven!

En nog eentje!

Na kaartje drie was het zelfmedelijden en de boosheid een heel eind gezakt, vooral doordat mijn man ging lezen wat ik had geschreven en er hartelijk om moest lachen. En zo langzaamaan kon ik er zelf ook best een beetje om lachen.

Verwachtingen doorbreken

Net als dat mijn verwachting van een vakantiekaartje er eentje is vol mooie woorden, is mijn verwachting van een vakantie er ook eentje vol moois. Het vasthouden aan die verwachting maakte ik dat ik echt nergens van kon genieten. Ik was chagrijnig tegen de kinderen, tegen mijn man, en deed álles met grote tegenzin. Het schrijven van de kaartjes (zoals je ziet was ik trouwens ook te bozig om een beetje mijn best te doen voor mooie foto’s) werkte als een soort reset-knopje. Door precies op te schrijven wat ik dacht en voelde en mijn boosheid naar het papier te verplaatsen, kreeg ik ineens ruimte in mijn hoofd. Daarna kwam er ook ruimte om te accepteren dat dit nu eenmaal was hoe deze vakantie ging zijn: ik ziek en mijn man ziek. Er was niks aan te veranderen, maar nog wél iets van te maken. We zijn gaan kijken naar activiteiten die we met z’n allen konden doen, waarbij wij ons fysiek niet hoefden in te spannen en hebben zo de laatste vakantiedag een heerlijk vaartochtje gemaakt met een motorbootje. Alleen maar zitten en liggen terwijl we door de mooie natuur van Salland voeren en genoten van het samen zijn! Met mijn werkgever regelde ik dat ik wat extra tijd had om bij te komen eenmaal thuis, waardoor ook die druk van de ketel was. En zo was die f*cking klote vakantie uiteindelijk nog bést okee!

Ruchama en Nienke hebben hard gelachen om hun kaartjes. Ook bij hen maakte dat het vakantiekaartje juist memorabel was om te ontvangen doordat de tekst ongepolijst was en niet was wat ze hadden verwacht. Soms is het breken van de etiquette héérlijk voor alle partijen! Misschien moet ik binnenkort maar eens een bestekloze maaltijd organiseren in het gezin, of een dag invoeren waarbij het verboden is om beleefd te zijn. Wie weet wat het brengt!

Liefs,
Kim

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail