Liefde voor post

De Gyro Cut (roterend mesje): handig voor het uit snijden van plaatjes en washi tape!

gyro cut

Plaatjes uitsnijden met de Gyro Cut

Een aantal weken geleden zag ik dit filmpje op Instagram voorbij komen van iemand die een heel handig mesje gebruikte om een stukje washi tape uit te snijden. Op het filmpje zag de Gyro Cut er zo handig en snel uit dat ik in de Stationery Whatsapp groep heb gevraagd of iemand dit mesje kende. Voor ik het wist had ik tien dames aan het jubelen en werd er afgesproken samen te bestellen om verzendkosten te besparen! Het was even wachten tot we elkaar weer zouden zien maar afgelopen weekend kreeg ik mijn Gyro Cut.

Even in het kort: De Gyro Cut is een precisie snijder speciaal voor dunne materialen zoals papier, washi tape, plakkend vinyl, Solartex en zijdepapier. Met het 360 graden roterende mesje van gehard staal snij je zoals je tekent. Hij kost €15,95 en is hier te koop, waar ook extra mesjes bij zijn te bestellen.

Gyro Cut

De Gyro Cut

Eerste ervaring met de gyro cut

Tijdens het Stationery Café waar ik op dat moment was heb ik hem gelijk getest want door de enthousiaste reacties van anderen was ik inmiddels zó nieuwsgierig geworden. Enthousiast begon ik te snijden en het mesje schoot alle kanten op en ik dacht “wat is dit voor een onhandig ding!’ Wat bleek, ik was gelijk begonnen met washi tape te snijden terwijl je beter met papier kan beginnen. Want natuurlijk kan je niet verwachten dat je het mesje gelijk onder controle hebt. Je moet even doorkrijgen hoe snel het mesje draait, hoeveel (weinig!) druk je moet zetten en hoe je hem het beste vast houdt. Diezelfde avond ben ik aan het oefenen gegaan en ik neem je mee in dat proces, kijk je mee?

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Inspiratie: Postspullen opbergen – Ruchama

Tags

, , , ,

posthoek

Opbergmethodes in Ruchama haar posthoek

Vorige maand mocht je al heerlijk neuzen en in elk bakje kijken in Nienke haar postkamer om te zien hoe zij haar postspullen opbergt. Vandaag is het tijd om in mijn posthoek te komen neuzen. Hoewel ik momenteel niet zo fanatiek met post maken ben als Nienke is, gebruik ik nog wel veel van de materialen die ik normaal voor post gebruik maar nu voor mijn journal.

Je hebt anderhalf jaar al eens in mijn toen nieuwe posthoek kunnen kijken in dit logje. Daar laat ik je onder andere het kaartenrek en de organizer aan het linker muurtje zien maar ook mijn boekenkast, het kastje met overige hobbyspullen én mijn opbergsysteem voor de rollen inpakpapier. Daar ga ik vandaag dus niet verder op in. Wél wil ik je graag een voor mij aantal nieuwe opbergsystemen laten zien want als je mijn postkamer van anderhalf jaar geleden herinnert of me op Instagram volgt weet je dat ik mijn bureau begin dit jaar wat heb mijn opbergruimte wat uitgebreid. Dus kijk maar mee!

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Post in boeken – De wetten

Tags

, , , , ,

Postbeleving in De wetten van Connie Palmen

Postbeleving in De wetten van Connie Palmen

Post is voor mij iets magisch. Dat zit niet alleen in het poststuk zelf, maar in alles eromheen: het uitkijken naar een brief, de spanning die ik ervaar tussen het ontvangen en openen van een enveloppe, een wandeling naar een brievenbus en ga zo maar door. Ik hou zo van post dat mijn hart zélfs sneller gaat kloppen wanneer ik er iets over hoor, zie of lees. Als iemand dat herkenbare, magische gevoel weet te duiden, beleef ik het via woorden van een ander. En dat vind ik heerlijk! Natuurlijk deel ik de ‘post-boeken’ die ik lees met jullie. Zo schreef ik eerder al over Ode aan de brief, Oscar en oma Rozerood en Voortaan heet je Lieneke. Die boeken ben ik bewust gaan lezen, omdat ze over de kracht van post gaan. Maar een paar weken geleden werd ik verrast door een fragment in een boek. En ik vind het zo mooi dat ik ook dat met jullie moet delen!

Met brieven kun je het spel mooi verdelen en heb je het veld voor jezelf. Er ligt een ingepakt verhaal en het verloop ervan is onbekend. Tussen de spanning om de ongeziene inhoud van de brief en het verlangen deze zo snel mogelijk te leren kennen, kun je zelf scheidsrechter spelen. Wat ooit eerder geschreven en verzonden is ligt binnen handbereik. Dat neemt niemand je meer af.

Post in boeken

Post was tot een aantal jaren geleden iets alledaags. Maar e-mail en andere digitale communicatiemiddelen nemen die plaats over. De brief of kaart is een soort luxeartikel of een cadeautje geworden. En dat zie ik terug in andere dingen, zoals de films en boeken van nu. Post heeft daarin ook een andere, kleinere rol gekregen. Maar áls ik het dan tegenkom, maakt mijn hart een sprongetje!

Een paar weken geleden las ik De wetten van Connie Palmen. Dit boek gaat over een vrouw die in zeven jaar zeven mannen ontmoet: de astroloog, de epilepticus, de filosoof, de priester, de fysicus, de kunstenaar en de psychiater. Iedere man een eigen hoofdstuk. De man van het eerste hoofdstuk stuurt de vrouwelijke hoofdpersoon een brief… Herken je dat? Dat je een soort verlangen voelt naar de tijd waarin dat normaal was? Zelfs een kleine vermelding roept dat gevoel bij mij op. Kan je je voorstellen wat het met me deed toen ik bij hoofdstuk vijf een paar bladzijdes over postbeleving ontdekte?

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Inspiratie: Postspullen opbergen – Nienke

Tags

, , , , , ,

Bureau in de postkamer van Nienke

Mijn bureau

Regelmatig wordt ons advies gevraagd over het opbergen van post en materiaal. Mijn antwoord daarop is eigenlijk heel simpel: ga naar een kringloopwinkel, koop blikjes die je mooi vindt en stop je spulletjes erin. Ik verdeel materiaal dat ik voor mijn poststukken gebruik graag over verschillende potjes en blikjes. Zo voelt mijn postkamer als een klein winkeltje vol postschatten. In elk laatje, kastje, potje en blikje valt wel iets te ontdekken. In de blogs over mijn postkamer kreeg je al een rondleiding, maar in dit blog zal ik meer vertellen over het opbergen van poststukken en postschatten. Kijk je mee?

Op mijn bureau

Bovenaan dit blog zie je een foto van mijn bureau. Als je goed kijkt, zie je dat ik er cijfertjes aan toe heb gevoegd. Aan de hand van die cijfertjes neem ik je mee.

  1. Links naast mijn bureau staat een tijdschriftenrek. Daarin bewaar ik tijdschriften die ik gebruik voor mijn poststukken. In dit rek bewaar ik ‘verse exemplaren’. Ik scheur alleen bladzijdes uit die me meteen aanspreken en bewaar de rest voor een ander moment. De sfeer of het onderwerp van de afbeelding die mijn aandacht trekt is per keer verschillend. Ik blader liever een aantal keren door een magazine dan dat ik alle bruikbare afbeeldingen er in één keer uitscheur.
  2. Op het prikbord boven mijn bureau hangt een deel van de kaartjes en ander moois dat ik heb ontvangen. Brieven en complete poststukken hou ik het liefst als pakketje bij elkaar, maar losse kaartjes krijgen meestal een plekje op een van de prikborden in huis.
  3. De post die ik ontvang, bewaar ik eerst in in de servettenhouders op mijn bureau. Zo probeer ik overzicht te houden in het lijstje met mensen die ik iets wil sturen. Ik schrijf met verschillende mensen en pak het laatst ontvangen poststuk erbij als ik iets voor iemand maak.
  4. In dit blik zitten mijn enveloppenmallen.
  5. In dit blik staan een aantal poststukken waar ik nu aan werk. Mijn poststukken noem ik liefkozend bundeltjes aandacht. Verschillende momenten van liefde en aandacht worden samen een geheel. Ik begin bijvoorbeeld met een envelop en zoek daar in stapjes papieren moois bij, zoals bijpassende kaartjes of plaatjes en stickers die ik erop kan plakken.
  6. Deze houten barbapapa’s vond ik op rommelmarkten en via Marktplaats. Ze zijn hol van binnen en bestaan uit twee delen. Eigenlijk zoals je dat wel kent van een Matroesjka set. Alleen zitten er geen kleinere poppetjes in. Ik bewaar er punaises, knijpertjes, paperclips en elastiekjes in.
  7. Naast blikjes gebruik ik ook oude bloempotten om spullen in te bewaren. Een grote bloempot dient als pennenbak.
  8. In dit bloempotje staan nu kleine, zelfgemaakte cadeauzakjes. De zakjes bewaar ik uiteindelijk in een groot blik, maar als ik ze aan het maken ben, zet ik ze rechtop op mijn bureau.
  9. Ik heb niet zo’n grote collectie tapejes als Ruchama. En kan al mijn tape daarom makkelijk kwijt in de glazen potten op mijn bureau.
Blik met poststukken waar ik nu aan werk

Blik met poststukken waar ik nu aan werk

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Vrijmarkt postschatten Koningsdag 2018

Tags

, , , , , , , ,

Nadat ik vorig jaar door werk de Vrijmarkt moest overslaan verheugde ik me dit jaar zó om weer over de markt te mogen struinen! Gisteravond stonden de tassen, het contante geld al klaar terwijl ik vroeg mijn bed in kroop en ik vanmorgen natuurlijk veel te vroeg wakker werd. Een half uur voor officieel opening liep ik rond de markt om de vriendin met wie ik samen zou gaan op te vangen. Voor het eerst in ál die jaren markten afstruinen dat ik zou gaan met iemand die dezelfde interesses heeft en dezelfde spullen hoopt te vinden. En wat blijkt, met zijn tweeën zie je veel meer én het is dubbel zo leuk want je kan je blijdschap ter plekke delen! Kijk je mee naar onze buit?

Postschatten van Ruchama

Het eerste wat ik tegen kom terwijl we gezellig kletsend over de markt scheumen zijn twee dinosauriers boekje, als dertigjarige word ik net iets te enthousiast van dino’s dus neem de boekjes schaamteloos mee om dinopost of dinospreads in mijn journal mee te maken 😉

dino

Dinosauriërsboeken

“Kijk, een brievenbakje, echt wat voor jou!” roept Aimée terwijl ze een bakje aanwijst die ik niet eens had gezien. Dat is dus het voordeel van samen zijn want ik val als een blok voor het mooie brievenbakje!

brievenbakje

Prachtig brievenbakje!

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Post in muziek

Tags

, ,

Nienke en Kim beschrijven allebei hun kijk op de magische momentjes dat de muziek die je toevallig hoort het ineens tegen jóu lijkt te hebben.

Kim en muziek

In mijn eigen oren klinkt de titel van deze blog niet helemaal kloppend. ‘Post in muziek’, bedoel ik niet ‘muziek in post’? Maar nee, ik bedoel echt post in muziek. Het idee voor deze blog ontstond toen ik op een donderdag ’s avonds laat naar huis reed. Terwijl de weg onder me door zoefde luisterde ik naar 3fm. De DJ kondigde een liedje aan van het muziek project van singer songwriter Lindsey Jordan: Snail Mail. Natuurlijk viel dit woord mij op en terwijl Snail Mail door de speakers zong herinnerde ik me allerlei momenten waarop het net was alsof er in muziek een boodschap verstopt zat. Soms als een soort soundtrack van het moment, soms als een zinnetje wat ik net nodig had om te horen en soms als een heel liedje wat even de alledaagsheid doorbrak.

 

“Waarom zouden liedjes niet ook post zijn, eigenlijk?” bedacht ik me. Zijn de teksten van liedjes immers vaak niet een soort brieven? Zo is het liedje In Your Arms van Chef’s Special een soort brief aan de vader van de zanger. En het liedje Take Your Time Girl van Niels Geusebroek een soort brief aan zijn pasgeboren dochtertje. En dan de eindeloze hoeveelheid liefdesbrieven die verstopt zitten in de liedjes die we onnadenkend meebrullen? Het is niet voor niets dat een tekst soms zó raak kan zijn. Zoals een brief die ik ontvang een moment is om even stil te staan, zo is een liedje wat me raakt dat ook vaak.

Nienke en ik delen regelmatig van die magische momentjes met elkaar. Dan zijn we ergens over aan het appen en zet Nienke de radio aan, waarop een liedje precíes een tekst laat horen die helemaal aansluit bij ons gesprek. Nienke neemt dat vaak op als voice message om dat momentje dan ook met mij te delen. En zelf heb ik ze ook regelmatig.
Zo was er de keer dat ik met mijn vriend op de bank zat en we een gesprek hadden waarin ik moest huilen en hij me in zijn armen nam. Er stond muziek op en precies op dat moment zong de zanger van Zorita “Don’t cry my baby, don’t cry my baby”. Het maakte dat ik me extra getroost voelde. Of de keer dat ik in de Zeeuwse Hemel in Zierikzee een brief zat te schrijven aan Nienke en in de brief klaagde hoe ik soms helemaal gék werd van de mensheid, de wereld, de situaties die ik tegenkwam en soms dacht dat ik zelf misschien gek werd… en op dat moment zong mijn favoriete singer songwriter Brett Dennen door de speakers van de hemel “It’s enough to make you go crazy, it’s enough to make you mad, it’s enough to make you go crazy and I’m amazed I haven’t yet.”

Maar er was ook de keer dat zulk soort toeval me ook echt hielp. We waren op zoek naar een koophuis, hadden er eentje bezichtigd en het huis was práchtig geweest. Allerlei mensen vonden dat we het moesten doen. Sowieso vond men dat we maar eens een knoop door moesten hakken, omdat we al een jaar op zoek waren naar het juiste huis en niemand begreep dat dat zo lang duurde. En toch had ik bij dit huis ook weer een onderbuik-gevoel. Een gevoel dat het niet het juiste was en ik vooral in die buurt niet gelukkig zou worden. Ik voelde me zo bezwaard om zonder aanwijsbare reden aan mensen te gaan vertellen dat we géén bod gedaan hadden en vluchtte naar buiten om te wandelen en wat rust in mijn hoofd te krijgen. Drentelend door de straten van Zierikzee hoorde ik ergens live muziek vandaan komen, dus ik liep er op af. Pietersfokker was daar aan het spelen en precies toen ik erbij ging staan zong de zanger “Er zijn meer meningen dan mensen”. Ik realiseerde me dat het enige wat telde in deze zoektocht de mening van onszelf was en dat wat anderen vonden slechts dat was, een mening. Met een brede glimlach liep ik verder en dacht in mezelf “het is goed zo” en precies toen ik de straat uit liep werd het volgende liedje in gezet en zong de zanger “Het is ok.”

Nienke en muziek

Heb je weleens gehad dat een kaartje zó op het juiste moment kwam dat het bijna geregisseerd leek? Dat je penvriendin je onbewust precies dat schrijft wat je heel goed kon gebruiken en dat die woorden resoneren? Door onze ervaringen met zinnen uit liedjes die we op een bizar goed getimed moment horen, vragen we ons af: moet een boodschap ook speciaal aan jou en voor dat moment geschreven zijn om er betekenis aan te mogen geven?

Kim noemt hierboven al een aantal prachtige voorbeelden van post in muziek. Dat ervaar ik ook regelmatig. Zo liep ik op 28 maart met een zwaar gevoel in mijn buik naar de snackbar in het winkelcentrum. Het was precies drie jaar geleden dat mijn vader overleed. En hoewel ik eigenlijk niets met speciale data heb, heeft deze dag een diepe indruk gemaakt. Het voelt alsof ik de sterfdag van mijn vader ieder jaar opnieuw beleef. En dan voel ik me even heel alleen zonder hem. Toen ik het winkelcentrum in liep, hoorde ik “You are not alone, I am here with you” (van Michael Jackson) door de speakers. Iets waar ik op dat moment om moest lachen en wat meteen mijn nare gevoel doorbrak. En toen ik de snackbar in liep, hoorde ik precies “So hello from the other side” (van Adèle) en kon ik niet anders dan grijnzen. Juist omdat ik precies deze twee zinnen geheel toevallig en kort na elkaar hoorde, deed het iets met me. Toch een soort boodschap op deze moeilijke dag. Ik voelde me meteen gesteund en gesterkt.

Heb jij ook wel eens zo’n moment waarop de muziek die je aan zet, de radio of misschien zelfs het liedje wat er draait in de supermarkt je ineens een bericht lijkt te sturen?

Liefs,

Kim en Nienke

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Happy Little Moment

Tags

,

Een tijdje terug kwam ik onbedoeld terecht op de facebookpagina van Happy Little Moment. Mijn aandacht was direct gevangen door de prachtige, handgemaakte kaartjes. Geen tierelantijntjes, maar stoere materialen, minimalistische ontwerpen en telkens met een mooie boodschap. Verder kijkend ontdekte ik dat de (anonieme) maker de kaartjes achter laat in publieke ruimtes, wachtend op een willekeurige vinder. Ik nam contact op met de persoon achter het project en zij vertelde mij er meer over.

Mijn doel is om mensen te verrassen, een gelukkig of bijzonder moment te geven. Ik geloof niet echt in toeval en hoop dat het juiste kaartje op het perfecte moment bij de juist persoon komt.

De maker van de kaartjes is illustrator en het idee voor Happy Little Moment ontstond toen zij op Bali woonde. Vanuit een voorliefde voor het verrassen van mensen, wilde zij dit ook doen voor onbekenden. In een winkeltje op Bali kocht ze prachtige briefjes en envelopjes van handgemaakt papier. Op de kaartjes tekende ze illustraties met achterop een link naar de facebookpagina en op de enveloppe kwam ‘Message to the finder’ te staan. Ze verspreidde de kaartjes en verhuisde uiteindelijk terug naar Nederland. Maanden later kreeg ze een bericht van een Braziliaans meisje die toen ook op Bali was en een kaartje had gevonden wat ze nog steeds bij zich droeg. Het gaf de impuls om ook in Nederland verder te gaan met het project.

Een stapel kaartjes van Happy Little Moment

Een stapel kaartjes van Happy Little Moment “voor de vinder”.

De maker van de kaartjes is anoniem, ik vroeg haar naar de reden hiervan. Ze ziet er vooral de meerwaarde niet van in als anderen weten wie er precies achter het project zit. Het project spreekt voor zichzelf, zo zegt ze: “Het doel van mijn project is om als mens een ander mens te verrassen. Een envelopje met liefde te geven aan iemand en wie dat is, dat bepaalt het toeval.”

Wat ik mooi vind aan dit specifieke project is dat in alles de passie van de maker erachter te voelen is. Het is merkbaar dat zij niet alleen een talent heeft voor het ontwerpen van de mooiste kaartjes, maar ook hart heeft voor wat zij doet. Als dat voelbaar is in een product, ga ik zelf altijd al overstag. Zo zou ik de kaartjes zo kopen zelf, ik vind ze echt ontzettend mooi.

Door mijn project heeft post voor mij een hele nieuwe dimensie gekregen. Soms stuur ik ook een Happy Little Moment per post naar bekenden. Of naar iemand of een bedrijf om waardering te geven. Maar soms ook naar een bedrijf dat ik saai vind omdat ik denk dat juist daar iemand wel een verrassing kan gebruiken.

Zelf ontvangt de persoon achter het project ook wel eens post. Ik vroeg haar naar een ontvangen poststuk wat haar erg is bijgebleven en zij schreef het volgende:

“Ik ging beginnen met mijn studie aan de kunsacademie en twijfelde heel erg over of ik de juiste keuze aan het maken was. Toen kwam er tijdens een grote verhuizing een klein kaartje boven water (toevallig precies het formaat van de kaartjes die ik nu maak), Het was een kaartje van een vriendin van mijn oma. Toen ik 4 was had ik een zelfgemaakte kerstkaart naar haar gestuurd en dit was haar reactie daarop:

‘Dankjewel voor de prachtige kerstkaart die je hebt gemaakt. Ik hang ‘m op, en als mensen dan over een paar maanden zeggen: ‘wat een mooie paaskaart!’ dan zeg ik: nee sukkel, dit is geen paaskaart, het is een kunstwerk! En als ze haar eerste expositie heeft dan laat ik het je weten. Maar dan moet je het mij ook laten weten, goed?’

Dit kaartje kwam dus precies (terug) op het moment dat ik het nodig had.”

Kaartje van Happy Little Moment met de tekst

De kaartjes van Happy Little Moment zijn heel lief klein

Tot slot vroeg ik of de maker nog een tip had voor onze lezers, een moeilijke vraag vond ze, maar de tip is zoals haar ontwerpen. Krachtig en liefdevol:

“Maak een kaartje en schrijf er iets liefs op. Geef het weg aan een bekende of onbekende.”

Wil je Happy Little Moment in de gaten houden? Volg het project dan op Facebook en/of instagram!

Omdat er téveel geweldige kaartjes zijn die stuk voor stuk getuigen van een heel open, liefdevol hart, ga ik er nu gewoon nog even een hele rits met jullie delen onder deze lees meer!

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Inspiratie: Verwerken door maken

Tags

, , , ,

Uit ervaring weet ik dat sommige dingen gewoon tijd nodig hebben. Als er moeilijke dingen op mijn pad komen die ik niet kan veranderen, probeer ik een manier te vinden om die een plekje te geven. Soms helpt het om praktische manieren te vinden om iets draagbaar te maken of om erover te praten of te schrijven. Maar in sommige gevallen lukt ook dat niet. En dán vouw ik graag enveloppen.

Als ik aan iemand probeer uit te leggen wat enveloppen vouwen met me doet, vergelijk ik het vaak met roken. Misschien herken je het beeld wel van gestresste mensen die de ene na de andere sigaret opsteken en de bijbehorende overvolle asbakken. De handeling vraagt om niet al te veel denkwerk en brengt toch wat afleiding. Het helpt de roker om tijd te overbruggen en de stofjes in de sigaret geven een prettig gevoel. In plaats van een sigaret op te steken, pak ik een stapeltje tijdschriften, mijn enveloppenmallen, een potlood en een schaar.

Verwerken door maken

Ken je dat verdoofde gevoel na een klap of val? Een intens gesprek of vervelend nieuws kan datzelfde gevoel geven. En als je niet direct iets aan de impact van die informatie kan doen, zit er niets anders op dan af te wachten. Ook een wond heeft tijd nodig om te helen. Dat is niet iets dat je actief doet. Maar het helpt wel om even extra lief voor jezelf te zijn. Zoals je niet moet blijven rondlopen met een gekneusde voet, is het ook goed om het even wat rustiger aan te doen als je iets te verwerken hebt.

Ik heb ruim een week geleden ook een moeilijk gesprek gehad. Als je de Postfabriek langer volgt, weet je misschien wel dat mijn partner ziek is. En die ziekte is een heel proces. Het staat niet stil. We zitten nu opnieuw in een fase waarbij we keuzes moeten maken en ons opnieuw moeten aanpassen. De informatie die we kregen, voelde voor mij opnieuw als een klap in mijn gezicht. En hoe vervelend het ook voelt, weet ik uit ervaring dat het uiteindelijk zakt. Die klap in mijn gezicht, herken ik. Ik kan niet om de pijn heen en laat het er gewoon zijn. Piekeren helpt me niet verder, maar ervan wegrennen ook niet. Dus ik zoek een activiteit die niet te veel denkwerk van me vraagt, want mijn hoofd is druk met verwerken. En dan vind ik het zo fijn om met mijn handen bezig te zijn! En tegelijk mooie dingen te zien ontstaan. Om even terug te komen bij de vergelijking met het roken: ik hou er geen volle asbak aan over, maar een stapel papieren moois! En die stofjes die een roker van een sigaret krijgt, haal ik uit mezelf. Het bezig zijn voelt als meditatie en geeft me rust. Het eindresultaat geeft me geluksstofjes, want zo’n stapel envelopjes maakt me blij.

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Maak stap voor stap een pagina in je journal

Tags

, , , , ,

pagina

De pagina uit het filmpje

Hier is ie, deel twee uit de reeks logjes die ik over journalen maak. Vorige week heb je in mijn eerste logje een kijkje mogen nemen in mijn journal. Ik journal pas sinds augustus ’17 en heb dus diezelfde worsteling meegemaakt als velen hebben wanneer ze (willen) met journalen. Want hoe begin je, waar begin je, welke materialen gebruik je en in welke volgorde dan? Met een leeg journal voor je is het een enorme stap om je eerste pagina te maken. Mijn eigen eerste pagina was dan ook totaal niet naar mijn zin en niet volgens de stijl die ik tegenwoordig maak. Toch hoort die eerste pagina er bij in mijn journal want hé, ik ben toch zomaar begonnen! Zoals Désirée van Cafe Analog altijd zo mooi zegt:

Vergelijk jouw eerste pagina niet met iemand anders zijn veertigste pagina.

Want laat ik voorop zetten dat élke pagina die uit jouw handen komt mooi is, eigen is en dus gewoon in jouw journal mag staan. De één zal je echt mooier vinden dan de ander en toch zal je eind van het jaar wanneer je je journal doorbladerd zien hoe prachtig geheel je journal vormt! Sinds Kim eens heeft verteld hoe ze van de foutjes in post houdt ben ik steeds meer de foutjes in mijn werk gaan waarderen. Ik probeer niet meer elk foutje, vlekje of scheurtje te verbloemen maar laat het er zijn. Dit werkt niet alleen een stuk fijner, het voegt ook iets toe aan je werk!

papier

Het papier is gescheurd tijdens het lijmen

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail

Een kijkje in Ruch haar journal

Tags

, , , , , , , ,

B van Brief

B van Brief in mijn Project 2018 boekje

Al jaren keek ik verwonderd en met een beetje jaloezie naar alle journals die ik op sociale media voorbij zag komen. Er zijn heel veel pogingen geweest om te journalen, nog veel meer boekjes heb ik nog half leeg liggen omdat ik nooit mijn manier en stijl vond. Na mijn kennismaking met Round Robin en het gevecht met die boekjes tijdens mijn deelname wist ik het zeker, journalen is niet mijn ding – ik blijf bij post. Ik deed nooit meer een poging want wat een ander in een boekje deed, deed ik bij mijn poststukken en dat is ook hoe ik me voorstelde bij de Kick off van het Stationery Cafe afgelopen augustus: “Ik ben een slechte planner. Ik maak veel liever post waarbij ik niet vast zit aan een bepaald formaat.”

Maar na die middag, omringd door journalers, het mogen bladeren door andermans boekjes en me vol te hebben gezogen met inspiratie werd er een zaadje gepland. Mijn eerste bladzijde beschouwde ik als een mislukte pagina maar liet me niet afleiden. Heel dapper maakte ik mijn eerste echte spread en maakte gelijk een paar fouten. Ik maakte één bladzijde in plaats van gelijk twee, ik gebruikte moeilijke kleuren én een drukke achtergrond. Het maken van de tweede pagina was dan ook ontzettend lastig. Na uren schuiven en proberen waren mijn eerste echte pagina’s klaar en was ik trots, bij en tevreden. Ik vond dit leuk! Sinds die dag, alweer 7 maanden geleden, heb ik een journal bijgehouden en al één insert/boekje volgeschreven!

post thema

Een pagina in post thema

Lees verder »

Facebooktwittergoogle_plusredditpinteresttumblrmail